Κι έπειτα λέτε πως οι γυναίκες γκρινιάζουμε…

Και με το δίκιο μας. Διότι αν πάσχουμε εμείς από γκρίνια, είναι γιατί εσείς πάσχετε από έλλειψη λεπτότητας.

Εννοώ: Το Σάββατο πήγα μέσα στην τρελή χαρά στο Factory για ψώνια… Μετά από πολλή ταλαιπωρία κατέληξα να αγοράσω μια φούστα τζιν και ένα παντελόνι, τζιν επίσης, και ειδικά το τελευταίο μου έδωσε μεγάλη χαρά καθώς ήταν 27 νούμερο, πράγμα που σημαίνει πως η διατροφή μου τον τελευταίο καιρό είχε αποτελέσματα («έπεσα» ένα νούμερο).

Το ίδιο βράδυ περιμένω έναν φίλο μου στο σπίτι, ξέρετε από αυτούς που έχουν πάντα μια γλυκιά κουβέντα να σου πουν (!!!!!).

Χτυπάει το θυροτηλέφωνο και μέχρι να ανέβει έχω ήδη φορέσει τη φουστίτσα μου, έτσι, για να πάρω μια δεύτερη γνώμη. Μετά από τις χαιρετούρες και λόγω ενθουσιασμού του λέω «Σ’ αρέσει η καινούργια μου φουστίτσα;»… «Λίγο ’80s μου κάνει» απαντά. Το αντιπαρέρχομαι το σχόλιο, στην τελική αν του θυμίζει ’80s είναι γιατί δε θυμάται τι φορούσαμε στα ’80s (αισχρά ψηλόμεσα παντελόνια, με στάμπες, απαίσιες φούστες των οποίων αδυνατώ να κάνω περιγραφή, φαρδιές ζώνες, πουκάμισα με βάτες κλπ. κλπ.). Συνεχίζω και του λέω «Πήρα κι αυτό το τζιν (παντελόνι), σ’ αρέσει;». Και απαντά: «ΧΩΡΑΣ ΕΣΥ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ;»

Τα συμπεράσματα δικά σας!!!!

Μια μικρή επέτειος

Σήμερα έπεσε στα χέρια μου η επιστολή μιας εκπαιδεύτριας – δεν τολμώ να πω συναδέλφου, δεν ξέρω πώς κατάφερε αυτό που κατάφερε, ελπίζω μια μέρα να έχω κι εγώ τέτοια δείγματα δουλειάς.

Η συγκεκριμένη εκπαιδεύτρια συμμετέχει σε ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης και αυτό που μας έστειλε ήταν το «θαύμα» της μετάλλαξης ενός εκπαιδευομένου. Ο συγκεκριμένος εκπαιδευόμενος της έστειλε μια επιστολή στην αρχή του προγράμματος, η οποία, ως απόρροια του γεγονότος ότι ο ίδιος ήταν εξαιρετικά αρνητικός απέναντι στο πρόγραμμα, είναι γεμάτη γκρίνια. Αυτό μάλιστα που μου έκανε πιο πολύ εντύπωση ήταν ότι πιανόταν από λέξεις που περιέχονταν στο υλικό, για να είμαι πιο ακριβής από μια συγκεκριμένη λέξη, και προσπαθούσε να αποδείξει ότι το όλο πρόγραμμα είναι χωρίς νόημα κι ότι και οι ίδιοι οι άνθρωποι που το δημιούργησαν δεν πιστεύουν και δεν κάνουν πράξη αυτά που γράφουν. Η πρώτη αυτή επιστολή στάλθηκε στην εκπαιδεύτρια με την έναρξη του προγράμματος.

Δύο μήνες αργότερα ο ΙΔΙΟΣ εκπαιδευόμενος στέλνει μια άλλη επιστολή που μοιάζει να την έχει γράψει ένας άλλος άνθρωπος. Αναφέρει συγκεκριμένα πως η μελέτη του υλικού αυτού τον βοήθησε να ανατρέψει πεποιθήσεις που του είχαν δημιουργηθεί από παλιότερες εκπαιδεύσεις του, ότι μπήκε ο ίδιος στη διαδικασία της απομάθησης και ότι γενικά μέσα στο εκπαιδευτικό υλικό ανακάλυψε έναν θησαυρό. Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι δεν γράφει πια με ύφος «αυθεντίας» που αφ’ υψηλού κριτικάρει οτιδήποτε και οποιονδήποτε πιθανόν να τον βγάλει από τη βολή του, αλλά αφήνει την αίσθηση ενός ανθρώπου που έχει τη διάθεση να κάνει αυτοκριτική, να αναγνωρίσει τα λάθη και τις παραλείψεις του, να μετασχηματίσει (πού είσαι carpediem!!!), να πειραματιστεί πάνω στις νέες μεθόδους που μαθαίνει, ακόμα και να κάνει λάθη χρησιμοποιώντας τις, αλλά και να έχει τη σιγουριά ότι με προσεκτικό προγραμματισμό και συστηματική αυτοαξιολόγηση θα λειτουργούν κάθε φορά και καλύτερα. Έλεγε κι άλλα πολλά, ίσως δεν έχει νόημα να πω περισσότερα.

Το συγκεκριμένο λοιπόν περιστατικό μου έδωσε αφορμή να κάνω δυο ευχές: Μακάρι να μπορώ πάντα να στηρίζω τους εκπαιδευομένους μου όπως προφανώς στήριξε και τον συγκεκριμένο η εκπαιδεύτρια αυτή, και να χαίρομαι τόσο όταν βλέπω τέτοιες «μεταλλάξεις». Μακάρι να έχω πάντα το κουράγιο, τη συνειδητοποίηση και την ικανότητα να αναγνωρίζω πού υπήρξα λάθος και να μετασχηματίζω τις λανθασμένες ή απλά παγιωμένες απόψεις μου όπως αυτός ο εκπαιδευόμενος.

Το τελευταίο που ήθελα να πω είναι ότι ίσως όλο αυτό να μην με είχε αγγίξει τόσο πολύ αν η σημερινή ημέρα δεν έκρυβε μια επέτειο. Πριν 4 χρόνια, 24 Οκτώβρη 2002 έλαβα μια απαντητική επιστολή από το δάσκαλο (την πρώτη που μου έστελνε), που με το γνωστό νηφάλιο-ενθουσιώδες-εμψυχωτικό του στυλ, μου έλεγε πως δέχεται την αίτησή μου να εκπονήσω τη διπλωματική μου εργασία υπό την επίβλεψή του. Είμαι λοιπόν 4 χρόνια στην εκπαίδευση ενηλίκων και φαίνεται σαν να μην πέρασε μια μέρα (έχω πολλά πολλά πολλά πολλά να μάθω ακόμα) και σαν να πέρασε μια αιωνιότητα (σαν να είναι ακριβώς αυτό που έψαχνα να ασχοληθώ όλα τα προηγούμενα χρόνια).

Panic Trip

Κυριακή πρωί. Ώρα 6.30. Καταφέρνω να φύγω από το σπίτι. Έχουμε δρόμο σήμερα. Κατεβαίνω στο χωριουδάκι μου… Είπαμε πρέπει να ψηφίσουμε σήμερα… Πιο πολύ εντύπωση μου έκανε η διαδρομή παρά ο προορισμός. 

Φτάνω στο σταθμό στις 7. Βγάζω εισιτήριο με μια μικρή παρανομία. Πηγαίνω στο καφέ. Ακουστικά στα αυτιά, Best να παίζει και ανοίγουμε το βιβλίο… «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα» της Άλκης Ζέη. Από την πρώτη σελίδα σε κερδίζει. Διαβάζω ασταμάτητα. Διακτινίζομαι. Δεν είμαι πια σε ένα σταθμό λεωφορείων στο έτος 2006 αλλά σε ένα σταθμό τρένου το 194κάτι. Κρυώνω… βρέχει… (στο βιβλίο πάντα). Ταξιδεύω δίπλα στους ήρωες. Τους ακούω, τους μυρίζω.  

Συνέρχομαι. Ευτυχώς (γιατί με περιμένει κι ένα λεωφορείο). Στο ραδιόφωνο παίζει μια υπέροχη διασκευή του Sound of Silence. Ό,τι πρέπει για ταξίδια. 7.50. Συγκεντρώσου… Μάζεψε τα πράγματα και τρέχα. Θα το χάσεις.  

Το πιο γοητευτικό και απογοητευτικό μαζί, είναι ότι σε αυτά μου τα ταξίδια συναντώ ανθρώπους που κάποτε ήξερα. Και δε μιλάμε ποτέ. Σαν under cover αστυνομικός κάθομαι και τους παρατηρώ. Αν άλλαξαν, πώς άλλαξαν, αν έχει μείνει κάτι από τα παλιά… Σε αυτό το ταξίδι είχε σειρά ο Γιώργος. Δεν τον αναγνώρισα με την πρώτη. Κουβαλούσε όπως πάντα την κιθάρα του. Με το Γιώργο συνυπάρξαμε κάποτε στο ίδιο συγκρότημα. Στο τέλος του λυκείου είχα τη φαεινή ιδέα να αναλάβω τη γιορτή του Πολυτεχνείου. Πάντα για μένα αυτή η γιορτή σήμαινε τραγούδια. Τα βίντεο-ντοκουμέντα που προβάλλονταν συνήθως μου άφηναν μια πικρή γεύση και μου έδιναν την αίσθηση του παρατηρητή. Συμμετέχοντας και κυρίως τραγουδώντας – είτε πάνω στη σκηνή είτε κάτω από αυτή – με κάνει να νιώθω σαν να ήμουν εκεί. Εκείνη τη χρονιά λοιπόν συστάθηκε το πιο αλλοπρόσαλλο συγκρότημα. Αρχικά έψαξα για κάτι έτοιμο. Τζίφος. Το σχολείο μου είχε μόνο μεμονωμένους μουσικούς.  Το έργο δυσκολεύει… μασάμε όμως; Έχουμε λοιπόν: Πλήκτρα η Σοφία. Μπάσο ο Κώστας. Τύμπανα ο Παναγιώτης (παίκτης μπαλαντέρ – παίζει τα πάντα από τύμπανα μέχρι σαξόφωνο εκτός από κιθάρα). Φωνές: Χρήστος (κολλητός ακόμα και σήμερα και Η φωνάρα του σχολείου), Βίκυ κι εγώ (δε θέλω σχόλια). Θέλουμε και μπουζούκι. Μπουζούκι κανείς;;;  Θέλουμε και κιθάρα… Τι; Κανένας; Είναι δυνατόν; Επιστρατεύονται λοιπόν ο Θοδωρής (φίλος, πολύ καλό μπουζούκι και πολύ καλή φωνή) ο οποίος όμως είναι λίγο εξωσχολικός. Μας πειράζει – όχι. Κι εδώ μπαίνει κι ο Γιώργος που λέγαμε. Είναι στο συγκρότημα του Θοδωρή. Περιθωριακός, λιγομίλητος και με δύο εκπληκτικές ερμηνείες εκείνη τη μέρα: τον Τρελό του Παπακωνσταντίνου και την Αλάνα. Όποτε βλέπω πια εκείνη την κασέτα μου έρχονται γέλια… Πώς ήμασταν έτσι;10 μήνες αργότερα θα έπαιζε όλη μπάντα πριβέ για μένα σε ένα δυάρι στο Αιγάλεω.  Το πούλμαν ξεκινάει. Ξανανοίγω το βιβλίο μου. Οι επόμενες τρεις ώρες είναι βόλτες με το magic bus – ένα ταξίδι στο παρελθόν, ένα παρελθόν που ποτέ δε θα ζήσω. Αλήθεια θα κάναμε κι εμείς τα ίδια πράγματα αν η ιστορία επαναλαμβανόταν ή θα μέναμε άπραγοι να βλέπουμε τον κόσμο να γκρεμίζεται γύρω μας; Με φοβίζει λίγο η γενιά μου, κι ενώ θεωρώ πολύ θετικό το γεγονός ότι είμαστε πολύ εύκολα προσαρμόσιμοι στην αλλαγή, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις ίσως θα έπρεπε να έχουμε λίγο πιο σταθερή στάση. Απ’ την άλλη μακάρι να μη χρειαστεί να μάθουμε ποτέ. 

Φτάνουμε. Ο μπαμπάς όπως πάντα με περιμένει στο σταθμό. Ακολουθεί πλήρης ενημέρωση, ποιοι κατεβαίνουν υποψήφιοι – γαμώτο έπρεπε να έχω έρθει νωρίτερα – πρέπει να πάρω αποφάσεις μέσα σε 20 λεπτά. Φτάνουμε στο εκλογικό κέντρο – το παλιό μου σχολείο, το δημοτικό. Έχει αλλάξει. Ψηφίζω στην τάξη της έκτης. Έτσι την ξέρω, δε θα μπορέσω να τη δω αλλιώς ποτέ. Μπαίνω μέσα. Νιώθω παιδί. Τυχαία συναντάω και το δάσκαλό μου εκεί.  Η γραμματέας με ξέρει. Εγώ πάλι όχι. Ποια ήταν αυτή ρε μπαμπά; θα ρωτήσω λίγο αργότερα. Δεν ξέρω, ήταν η απάντηση. Ωραία. Ψηφίζω. Πάει κι αυτό. Βγαίνω. Κόοοοοσμος έξω… Παλιοί συμμαθητές. Πάλι γκρεμίζεται η πεποίθησή μου ότι μόνο εγώ μεγαλώνω σε αυτό τον κόσμο. Μεγάλωσαν κι αυτοί. Έχουν τις δουλειές τους πια, τις απόψεις τους, τις ιδέες τους. Ο Στάθης μισεί την Αθήνα. Εγώ τη λατρεύω. Να κι ο νονός μου. Με τις κόρες από το χέρι και τη μάνα του παραδίπλα, μόνιμες συνοδοί του. Τα λέμε λίγο. Μου έλειψε κι αυτός. Πρέπει να έρχομαι συχνότερα (πρέπει να είναι η χιλιοστή φορά που κάνω αυτή τη δήλωση). 

Στο δρόμο προς το σπίτι περνάμε από την «τελευταία κατοικία» της γιαγιάς. Ζητάω να σταματήσουμε. Ένα νεύμα, της κλείνω το μάτι. Σε ό,τι κάνω είσαι δίπλα μου έτσι; Σε νιώθω. Παίρνω την απάντηση από το υπερπέραν και φεύγω. 

Home sweet home. Έχω πέντε ώρες καιρό. Αρχίζω μια ακατάσχετη φλυαρία. Πρέπει να τους τα πω όλα σε πέντε ώρες. Τους πονοκεφάλιασα. Προλαβαίνουμε μέχρι και να «τσακωθούμε». Τρώμε, σπιτικό φαγητάκι από εκείνα που μάλλον δε θα καταφέρω να φτιάξω ποτέ… α ρε μάνα… Αποκοιμήθηκα σε μια πολυθρόνα. Με ξυπνάει η φωνή του μπαμπά. Πάλι κοιμήθηκε στην πολυθρόνα αυτό; σαν 8αρι θα γίνει. (φύλο δεν απέκτησα ακόμα σε αυτή την οικογένεια – είμαι πάντα το μικρό – ευτυχώς!!!) Πάω στο σπίτι της αδερφούλας. Λόγω απεργιών ο μεγάλος μου ανηψιός θα κοιμηθεί στην άλλη του γιαγιά. Δε θα τον δω. Κρίμα. Διαβάζω στο μικρό μου τον Πήτερ Παν. Πρώτη φορά το διαβάζουμε. Του αρέσει. Τη νύχτα στον ύπνο του θα πάρει τη νεραϊδούλα του από το χέρι και θα πετάει κι αυτός. Χτυπάει το κινητό. Φεύγω. 

Ο Χρήστος με περιμένει κάτω από το σπίτι. Ξεκινάμε. Έχω να τον δω δυο μήνες. Νέα πολλά. Δικά του, δικά μου. Με αυτό το παιδί πάντα καταφέρνουμε μέσα σε 3 ώρες να χωρέσουμε τα νέα των 2-3 τελευταίων μηνών – ίσως και περισσότερων. Επαγγελματικά καλά. Προσωπικά γεια σου. Α ρε Χρήστο, δε θα στεριώσουμε ποτέ. Σαν αερικά θα ζήσουμε. Τραγουδάμε. Αυτό το τραγούδι σου πάει στη φωνή. Κλείσε το ραδιόφωνο να ακούω εσένα. Παρελθόν, παρόν και μέλλον – αναμνήσεις, πραγματικότητες, όνειρα κι ελπίδες σε ένα μείγμα. Πότε φτάσαμε; Χρηστάκη τρέχεις λίγο ε; Ελπίζουμε να ξανασυναντηθούμε σύντομα. Σε έφαγε σαν μυθικό τέρας αυτή η πόλη. Μπαίνεις στο γραφείο στις 9 και βγαίνεις στις 10 (το βράδυ όμως). Άντε να ηρεμήσεις λίγο να βρεθούμε.  

Σπίτι μου πια. Ουφ, τι μέρα κι αυτή. Ένα μπάνιο να κάνω και να ξεραθώ. Μήνυμα στο κινητό μου. Α πέρασε από 12 η ώρα. 16 ο μήνας. Χρόνια μου πολλά. Βαρύ μου κάθεται το 25. Ποιος με θυμήθηκε; Ο συνήθης ύποπτος. Τελικά κοιμάμαι τρεις ώρες αργότερα.

Το πιο πετυχημένο μήνυμα σε τηλεφωνητή…

Θυμήθηκα το πιο πετυχημένο μήνυμα που άκουσα ποτέ σε τηλεφωνητή: «Αν καλέσατε τον X είσαστε μέσα. Αλλά αυτός τώρα είναι έξω. Αν παρόλα αυτά επιμένετε, πράγμα για το οποίο μπορεί και να μετανιώσετε, αφήστε μήνυμα μετά το χαρακτηριστικό μπιιιιιπ!». Πέντε χρόνια το άκουγα αυτό το μήνυμα. Ακόμα κι όταν ήξερα ότι δεν ήταν σπίτι, έπαιρνα για να ακούσω το μήνυμα.

Σκοτοδίνη=Τάση για απώλεια των αισθήσεων, ζάλη

Ωραία, εντάξει το παράκανα. Είπαμε να γράφω για να μην ξεχνάω. 2 μέρες τώρα προτιμώ να ξεχνάω παρά να γράφω…   

Κούραση… Όλο μου το κορμί πονάει… 3 μέρες για να βάψω ένα χωλ 2x3 είναι πολύ το ξέρω. Αλλά πολλές ατυχίες φιλαράκι μου. Νομίζω ότι αν βρω τον ελαιοχρωματιστή που πρωτοέβαψε το σπιτάκι μου – πολλά χρόνια πριν και πριν περάσει στην κατοχή μου – νομίζω θα του ζητήσω αποζημίωση για ψυχική οδύνη. Γιατί ο τυπάκος είχε περάσει το ταβάνι με κόλλα (ιδέα δεν έχω τι είδους κόλλα, ούτε σε τι χρησίμευσε-έτσι μου είπαν έτσι λέω) με αποτέλεσμα κάθε φορά που πάω να ξαναβάψω το σπίτι, μετά το  πρώτο πέρασμα της βαφής να μου έρχεται – κυριολεκτικά – το ταβάνι στο κεφάλι. Φαντάσου ένα ολόκληρο στρώμα, νωπό ακόμα, να πέφτει… κίτρινη από το χρώμα και κόκκινη από το κακό μου έγινα. Η πίεση μου πρέπει να χτύπησε ένα 18αρι χαλαρά. Τέλος πάντων, το επιθυμητό ήρθε, τρία χρώματα συνδυάστηκαν και περιμένω να μπουν τα έπιπλα… Τώρα  που γράφω έχω πλάτη προς τα εκεί, και κάθε δυο λεπτά γυρίζω να το ξαναδώ… Μ’ αρέσει. Τώρα άρχισε να γίνεται ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ. 

Τις τελευταίες μέρες νιώθω πως έχω δύναμη για όλα. Ακόμα και να αναμορφώσω τον προϋπολογισμό αυτού του υποέργου, που έχει καταντήσει να είναι το γεφύρι της Άρτας. Δέκα φορές τον είχα ξαναγράψει, αλλά τώρα σκουραίνουν τα πράγματα. Γιατί, κύριε δικαστά με τα νέα δεδομένα περισσεύουν πολλά χιλιάρικα (ναι ναι) κι εγώ πού να τα βάλω; Σε ποιον να τα δώσω; Θα φταίω εγώ να τα πάρω και να φύγω ΤΩΡΑ; Γιατί και τώρα να μην τα πάρω, θα μου τα δώσουν αργότερα για να πληρώσω τον ψυχίατρο… Τουλάχιστον να τα χαρώ…Στην Αβάνα, στη Λισαβόνα, στην Πράγα… 

Κι ενώ έχω δεκάδες πράγματα να κάνω, κι ενώ έχω γράψει τους φίλους μου κανονικά – ήδη 4 παραπονιούνται και δεν έχουν και άδικο – πρέπει να επιστρέψω στα πάτρια εδάφη να ασκήσω τα εκλογικά μου δικαιώματα… Το ταξίδι θα γίνει αστραπή και αυθημερόν. Για πολλούς λόγους… Αλλά πέρα από τις δικαιολογίες, νομίζω ότι ο πραγματικός λόγος είναι ότι τις τελευταίες φορές άλλα πήγαινα να βρω και άλλα έβρισκα. Αντί για το περιβάλλον και τους ανθρώπους μου που θα με ξεκουράσουν, έβρισκα πολλές εντάσεις τις οποίες πάντα καλούμαι να κατευνάσω. Πού ακούστηκε να είναι ο ειρηνοποιός το μικρότερο παιδί; Και μέχρι να μάθω να τα αντιμετωπίζω αυτά, καλύτερα να απέχω… Το ότι θα μείνω όμως μόνο μια μέρα σημαίνει:

α) Δε θα προλάβω να μιλήσω με τους γονείς μου για τα καινούργια μου «κατορθώματα», ότι κι αν αυτό σημαίνει – καλά και κακά – και να δω στα μάτια τους αυτή τη λάμψη που ερμηνεύεται ως «καλά τα πας, συνέχισε, είμαστε κοντά σου κι ας μας χωρίζουν χιλιόμετρα».

β) Δε θα διαβάσω στα ανηψάκια μου παραμύθι για να κοιμηθούν (να θυμηθώ τουλάχιστον να τους πάω τον Πήτερ Παν).

γ) Δε θα περάσω άσκοπα την ώρα μου με το νιόπαντρο ζευγάρι της οικογένειας, προσπαθώντας να λύσουμε το θεμελιώδες ερώτημα που μας απασχολεί και μας διχάζει εδώ και πολλά χρόνια, αν η σωστή λέξη για το κάτω άκρο είναι «πόδι» ή «ποδάρι», χρησιμοποιώντας εκατομμύρια παρομοιώσεις και κυρίως στηριζόμενοι στην πελοποννησιακή μου καταγωγή εγώ και στην δωδεκανησιακή του ο «επίκτητος αδερφούλης» μου.

Μήπως να το ξανασκεφτώ; Θα αποφασίσω αύριο. 

Είναι και μήνας γενεθλίων. Η οικογένεια έχει την τιμητική της αυτό το μήνα. 3 από τις αδερφές – κι εγώ μια από αυτές – έχουν γενέθλια αυτό το μήνα (ναι ο μπαμπάς είχε ρέντα τους Γενάρηδες). Τα δύο πέρασαν. Τα δικά μου έρχονται. Και να ήταν μόνο αυτά. Ο μόνος φίλος (πια) από το σχολείο. Η πρώτη φίλη από το πανεπιστήμιο, καμιά δεκαριά Δημήτρηδες και Δήμητρες, τι θα προλάβω πια;  

Γυρίζω το αρχείο ανάποδα και κοιτάζω τι έχω γράψει ως τώρα… Είναι δυνατόν να είναι τόσο σκόρπιο το μυαλό μου; Και μέχρι τώρα έχω γράψει τα μισά από όσα σκέφτομαι. Θα σπάσει το κεφάλι μου. Φτάνει για τώρα.  

Ξέρω τι φταίει. Το νιώθω τώρα τελευταία έντονα. Μου το τραγούδησε και η Χαρούλα δια χειρός Νίκου Κηπουργού νωρίτερα σήμερα. «Τι κι αν φορείς πουκάμισο που ως το λαιμό κουμπώνει… απ’ τα κουμπάκια ανάμεσα ο έρωτας τρυπώνει». Γι’ αυτό μπορώ να τα κάνω όλα. Μου το είπε και το ζώδιό μου σήμερα, να διεκδικήσω (ή κάπως έτσι). Με παίρνει λέει. Ας μη μείνει και αυτό το ερέθισμα ανεκμετάλλευτο…Τουλάχιστον ας το εκμεταλλευτώ όσο μου δίνει δημιουργική διάθεση. Κι ας μην καταλήξει πουθενά για άλλη μια φορά!!

Μια λέξη… Σκοτοδίνη…

Singing in the rain

Σάββατο πρωί. Ώρα 10. Το τηλέφωνο χτύπησε και μάλλον είναι ώρα να σηκώνομαι. Ραντεβού στις 12.30 στο ΙΚΕΑ. Θα εξοπλίσουμε τα σπιτάκια μας!!!!!

Καταλήγω να σηκωθώ 11.15, 11.20 είμαι στο δρόμο. Φτάνω, συναντιόμαστε, μπαίνουμε στο ΙΚΕΑ. Χαμός!! Μετά από 7 ώρες αντιλαμβάνομαι πως δεν είναι εύκολο να γεμίσουμε τα σπίτια μας. Το κρεβάτι μου δεν υπάρχει, ούτε της φίλης μου. Τελικά παίρνω γραφείο, βιβλιοθήκη κι ένα σωρό άχρηστα πραγματάκια (συνηθισμένο). Η φιλενάδα πήρε τον καναπέ πάνω στον οποίο σκοπεύουμε να περάσουμε χειμωνιάτικα βράδια με βροχή. Φεύγοντας πηγαίνουμε από το σπίτι της φίλης μου. Γνωρίζω τους γονείς της. Φτιάχνουμε να φάμε. Μυρίζει οικογένεια. Μυρίζει σαν το σπίτι της μαμάς και του μπαμπά μου. Πρώτη φορά νιώθω τόσο άνετα σε σπίτι φίλης μου, παρουσία γονιών. Τρώμε στα γρήγορα, μαζεύει τα πράγματα της και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. 10.45 αρχίζει το live. Στο δρόμο βροχή… βροχή όχι αστεία. Συζητάμε για τα παλιά, μου θυμίζει πράγματα που ούτε θυμάμαι, μα τι μνήμη έχει αυτό το κορίτσι, θυμάται τι φορούσα κάποια φορά που είχαμε συναντηθεί πριν δύο χρόνια. Και θυμάται πως το προηγούμενο βράδυ είχα περάσει πολύ καλά σε ένα πάρτυ. Εγώ πάλι ούτε το πάρτυ θυμάμαι, ούτε ότι είχα περάσει καλά.  

Ερχόμαστε στο σπίτι μου, αλλάζω ρούχα. Αρώματα και καλλυντικά σε παράταξη, ετοιμαζόμαστε, ουφ, φεύγουμε. 11.15, μπαίνουμε στο Little Music Theatre. Από μέσα ακούγεται κάτι σαν θόρυβος. Παρακαλάω να μην παίζει το συγκρότημα του φίλου μου. Δε θα αντέξω να πρέπει να του πω ότι μου άρεσε… Μπαίνοντας κοιτάζω προς τη σκηνή, δεν αναγνωρίζω κάποιον, ευτυχώς παίζει άλλο συγκρότημα. 

Ανεβαίνουν… Καλή επιτυχία… Δεν ακούω πολύ καλά. Η μουσική μου αρέσει. Το φιλαράκι παίζει καλά. Γι’ αυτό χαίρομαι πιο πολύ από όλα. Η βραδιά μας θυμίζει κάτι από την εφηβεία μας. Με τα σχολικά συγκροτήματα να παίζουν κι εμείς να ζητωκραυγάζουμε σαν να ήμασταν σε συναυλία των Pink Floyd. Μ’ αρέσουν τα τραγούδια, κυρίως η μουσική, τον στίχο δεν τον ακούω καλά. Νομίζω ότι η τραγουδίστρια αναγκάζεται λίγο να φωνάξει για να ακουστεί – ο ήχος έχει πρόβλημα. Λένε δικά τους κομμάτια, ενώ πίσω προβάλλονται φωτογραφίες τους. Είναι μια παρέα. Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ στο γκρουπ είναι ότι έχουν γυναίκα ντράμερ. Όχι δε με πιάνουν τα φεμινιστικά μου. Απλά δεν έχω συνηθίσει να το βλέπω. Τα κομμάτια τους έχουν λίγη τζαζ μέσα τους κι ας μην θέλουν να το παραδεχτούν. Τελειώνουν με γνωστά κομμάτια – πότε πέρασε η ώρα; Θα ήθελα να ακούσω λίγο ακόμα. Ο ροκ σταρ – κιθαρίστας – φαρμακοποιός μου έρχεται να πάρει απόψεις. «Πώς σας φάνηκε; την αλήθεια πείτε μου…» Αγχωμένος είναι… Περίεργο μου φαίνεται. Σε τέτοιες περιπτώσεις εγώ νιώθω ανακουφισμένη όσο στραβά κι αν έχουν πάει τα πράγματα. Μια χαρά ήταν μάτια μου, μην αγχώνεσαι. Και το γκρουπ ολόκληρο κι εσύ. Μια URSUS ακόμα. Ο μπασίστας είναι all the money. Σπάνια μιλάμε με αγνώστους πια. Εκείνος είναι άνετος. Πώς σας φάνηκε; Πώς και ήρθατε εδώ; Δε χορέψατε όμως.. Τι λες πουλάκι μου… ήμασταν όλη την ημέρα όρθιες, με τι κουράγιο να χορέψουμε κιόλας; 

Ώρα να φύγουμε. Και εις άλλα με υγεία. Ραντεβού 3-4 Νοέμβρη να σας ακούσουμε με τους SOKRATES.  Δε χρειάστηκαν πάνω από 3 λεπτά για να με πάρει ο ύπνος. Σπάνια συμβαίνει αυτό.

ig nobel, απεργίες, beatles και άλλα

Πολλά νέα αυτή την εβδομάδα. Ειδήσεις δε βλέπω πια, αλλά την τελευταία εβδομάδα συνέδεσα στο pc του γραφείου ηχεία και επιτέλους ακούω μουσική!!! Κι επειδή η διάθεση αυτό τον καιρό λέει “πειραματίσου” μόνο ένας σταθμός είναι κατάλληλος για αυτό… Best… Από εκεί και από άλλες πηγές λοιπόν έμαθα:

1. (Διασκεδαστικά) Εκτός από τα κλασικά νόμπελ υπάρχουν λέει και τα ig nobel, τα οποία βραβεύουν τις πιο κουφές-τρελές-παρανοϊκές ενασχολήσεις και επιτεύγματα και που ως στόχο έχουν να κάνουν τους ανθρώπους να γελούν. Πιο πολύ εντύπωση μου έκανε το νόμπελ ορνιθολογίας το οποίο κατέκτησαν οι Ivan R. Schwab και Philip R.A. May, γιατί εξέτασαν τον εγκέφαλο του τρυποκάρυδου και προσπάθησαν να εξηγήσουν πώς δεν παθαίνει πονοκεφάλους ενώ χτυπά το κεφάλι του σε ξύλο (το ράμφος του εντάξει) 12.000 φορές την ημέρα…

2. (Εξοργιστικά – Απογοητευτικά) Ο Πάπας πήρε την απόφαση, όσοι ιερείς κατηγορούνται για παιδεραστία να μην παραπέμπονται στη δικαιοσύνη αλλά να τους τιμωρεί ο ίδιος αυστηρότατα… αλλάζοντάς τους ενορία.

3. (Ελληνικά) Οι εκπαιδευτικοί συνεχίζουν την απεργία τους και κανείς δεν φαίνεται να τους δίνει σημασία με το όλο σκηνικό να θυμίζει κάπως την απεργία των ανθρακωρύχων στην Αγγλία τη δεκαετία του ‘80 όπου αναγκάστηκαν να σταματήσουν την απεργία μετά από μήνες και έχοντας φτάσει σε οικονομική εξαθλίωση. Καλά δε νομίζω πως θα φτάσουν ως εκεί – οι δικοί μας θα σταματήσουν νωρίτερα, το ίδιο άπρακτοι όμως. Εκείνος βέβαια που έχει καταχαρεί με τις απεργίες είναι ο Γιώργος – ανηψούδι μου, ετών 6- που φέτος πάει στην 1η και που νομίζει ότι σχολείο σημαίνει πως θα πηγαίνει σε μια τάξη για πέντε μέρες το χρόνο θα μαθαίνει 2-3 γραμματάκια (νομίζω πρόλαβαν να φτάσουν στο π+α=πα) και μετά θα περνάει τα πρωινά του σε παππούδες και γιαγιάδες και ενίοτε στη θεία (όχι εμένα ευτυχώς) … Άσε που έχει τρελάνει στο δούλεμα το μικρότερο αδερφούλη Νικόλα, ο οποίος πηγαίνει σε ιδιωτικό παιδικό σταθμό και φυσικά πηγαίνει στο σχολείο κανονικά…

4) (Χαλασμένο τηλέφωνο) Ξαφνικά μαθαίνω (όχι από τον Best) ότι ο dj-Tiesto αποδήμησε εις Κύριον. Τον θρήνησα, έκλαψα και μόλις πριν λίγο πληροφορήθηκα από το site του ότι απλά μπήκε στο νοσοκομείο για μια εβδομάδα. Έλεος, διασταυρώνετε και καμιά πληροφορία πριν στείλετε τον κόσμο στα θυμαράκια!!!

5) (Μουσικο-λογοτεχνικά) Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Bell το βιβλίο “A hard day’s write” που περιγράφει τις ιστορίες που κρύβουν τα τραγούδια των Beatles. Ήρθε η ώρα να μάθω αν όντως υπήρχε Eleanor Rigby και θα λυθούν πολλές ακόμα απορίες μου…

6) (Μαγειρική) Ο αρκετά γνωστός σεφ Jamie Oliver αφού πρώτα πέρασε ένα στάδιο που χάρηκε – εκμεταλλεύτηκε – μαγεύτηκε και την ψώνισε από τη δημοσιότητά του στη συνέχεια αποφάσισε: α) να φτιάξει ένα εστιατόριο και να το στελεχώσει με παιδιά άνεργα/περιθωριοποιημένα κλπ κλπ τα οποία πρώτα θα εκπαίδευε ο ίδιος. Η προσπάθειά του αυτή βιντεοσκοπήθηκε και προβλήθηκε σε επεισόδια (θυμάμαι κάπου τα είχα πετύχει αυτά στην ΕΤ1 παλιότερα – ο άνθρωπος είναι πολύ καλός εκπαιδευτής). β) αφού ο πρώτος στόχος στέφθηκε με επιτυχία, αντιλήφθηκε πόσο αισχρά φαγητά σερβίρονται στα σχολικά γεύματα. Έκανε ολόκληρη εκστρατεία, μάζεψε υπογραφές, τις πήγε στον Μπλερ και έκτοτε προσπαθεί να μάθει στα αγγλάκια ότι εκτός από τα πλαστικά burgers και τις προτηγανισμένες πατάτες υπάρχουν και τα λαχανικά και το καλοψημένο και θρεπτικό κρέας. Στα δικά μας τα παιδάκια ποιος θα το μάθει αυτό; Νοιάζεται κανείς;

Αυτά τα νέα μας…Είχα κι άλλα να πω, είμαι σίγουρη, αλλά κάπου στο χάος τα (ξ)έχασα. Α, επίσης από το σεμινάριο της Παρασκευής -που λέει και μια ψυχή- έμαθα πως η πολυπλοκότητα των σχέσεων δεν έχει να κάνει με τον αριθμό των ατόμων που συμμετέχουν σε αυτή. Κι αυτό γιατί μέσα στον καθένα μας υπάρχουν πολλές πολλές φωνούλες και δεν ξέρεις ποια θα σε αιφνιδιάσει και θα υπερισχύσει κάθε φορά. Και επίσης, η καλύτερη ενδοσκόπηση γίνεται όχι όταν είμαστε μόνοι μας αλλά όταν βρισκόμαστε και δρούμε μέσα σε μια ομάδα. Περισσότερα θα γράψω αφού καταλαγιάσουν όλα μέσα μου εκτός αν με προλάβει η carpediem.

Για δες καιρό που διάλεξα

Για δες καιρό που διάλεξα… να αρχίσω να γράφω blog… 

Το πιο περίεργο με μένα είναι ότι όταν πνίγομαι και δεν έχω χρόνο για τίποτα, τότε θέλω να τα κάνω όλα!

Και φυσικά μια τέτοια περίοδο ζω και τώρα… Με τη δουλειά να έχει ξεκινήσει και όπως φαίνεται θα με τρέξει για τα καλά φέτος – μέχρι το Δεκέμβρη του 2007 προβλέπεται ΠΑΝΙΚΟΣ… Καλός πανικός, με ενδιαφέροντα θέματα να τρέχουν, αυτά που ήλπιζα, έπρεπε όμως να σκάσουν όλα μαζί; Το πανεπιστήμιο ξεκίνησε, την Κυριακή έχω την πρώτη συνάντηση με την υπόλοιπη ομάδα – το διάβασμα έπρεπε να έχει ξεκινήσει από τη Δευτέρα, δεν πειράζει. Και φυσικά έχω μια ακατανίκητη επιθυμία να μην κάθομαι κανένα βράδυ μέσα, μάλλον πιστεύω πως έτσι θα κάνω το καλοκαίρι να διαρκέσει παραπάνω. Πάλι δε μου έφτασε!!

Και μέσα σε όλα αυτά, ανακαινίζω και το σπίτι! Βάψιμο, καινούργια έπιπλα κι επειδή η πόρτα έχει φρέσκο στόκο επάνω και δε μπορώ να κάνω άλλη δουλειά αυτή τη στιγμή, είπα να γράψω το πρώτο μου post.

Προσπαθώντας να καταλάβω τι ήταν αυτό που με έκανε να μπλέξω εδώ μέσα (αφού διάβασα το blog μιας καλής φιλενάδας) συνειδητοποίησα πόσα πράγματα, γεγονότα και αναμνήσεις κινδυνεύουν να ξεχαστούν μέσα στην θεότρελη και τόσο γρήγορη καθημερινότητα. Ευκαιρία για αναστοχασμό λοιπόν, που θα έλεγε και η φίλη μου.

Δε θέλω να ξεχάσω ούτε πως πέρασα το καλοκαίρι, ούτε τι έμαθα από αυτό, ούτε τα διάφορα μαθηματάκια που παίρνω καθημερινά από τα καλά και τα άσχημα που μου συμβαίνουν. Γι’ αυτό είμαι εδώ και γιατί πιστεύω ή ελπίζω πως υπάρχουν εξίσου “προβληματικά” άτομα με μένα για να μοιραστούμε σκέψεις και εμπειρίες.

Ο στόκος στην πόρτα στέγνωσε, πάω να συνεχίσω… 

Καλά μας ταξίδια λοιπόν, καλή αντάμωση!

Καλώς σας βρήκα!