Λοιπόν το νέο είναι σχετικά μυστικό και δεν πρέπει να το λέω σε όλο τον κόσμο ακόμα, (το έχω πει μόνο στο μισό) αλλά θα σκάσω πια.
ΘΑ ΓΙΝΩ ΘΕΙΑ!! Για πέμπτη φορά!!
Το μάθαμε το Σάββατο! Να πάνε όλα καλά!
Ουφ! Το είπα!
I AM “LOST” (TOO)
Πριν σχεδόν ένα μήνα αποφάσισα να δω μια σειρά για την οποία πολύς λόγος τώρα τελευταία… το LOST. Ειλικρινά μου φαινόταν πολύ χαζό και βαρετό να συνεχίζεται επί τρεις χρονιές (και προβλέπεται να συνεχιστεί για περισσότερες) μια σειρά με θέμα την πτώση ενός αεροπλάνου σε ένα νησί… ώσπου άρχισα να το βλέπω… και κόλλησα…
Έχασα πολλές πολλές ώρες ύπνου για να δω τα έως τώρα επεισόδια, έκανα πολλές ώρες download κι έτσι κατέληξα να τα έχω όλα στα χέρια μου… Γιατί μου αρέσει κι έχω κολλήσει όμως;
Γιατί κάθε χαρακτήρας είναι απίστευτα άρτιος και ολοκληρωμένος, με πλήρες παρελθόν το οποίο προβάλλεται υπό μορφή flashback σε κάθε επεισόδιο.
Κάθε χαρακτήρας είναι το ίδιο δυνατός με τους άλλους, δεν υπάρχουν 1-2 πρωταγωνιστές και μόνο, ακόμα κι αυτοί που κρατούν πρωταγωνιστικούς ρόλους υποτίθεται, μπορεί να μην εμφανιστούν καθόλου σε ένα επεισόδιο.
Δεν υπάρχουν απόλυτα καλοί και απόλυτα κακοί χαρακτήρες. Ακόμα και ο πιο καλός έχει κάνει άσχημα πράγματα και οι κακοί έχουν καλές στιγμές.
Οι χαρακτήρες έχουν πάμπολλους υποεαυτούς που κάνουν την εμφάνισή τους τόσο στη ζωή πάνω στο νησί όσο και στα flashback, είναι εξίσου δυνατοί και έντονοι και είναι πολύ ενδιαφέρουσα η παρακολούθηση της μάχης των υποεαυτών για την επικράτηση.
Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί λαοί κι ούτε έχει πρόθεση να παρουσιαστούν έτσι. Καταρχήν υπάρχουν Αμερικανοί, Αυστραλοί, Άγγλοι, Κορεάτες, Νιγηριανοί και ένας Ιρακινός, (ξεχνάω κανέναν; μπορεί). Ο Ιρακινός Sayid που μάλιστα ήταν και στον ιρακινό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου του κόλπου είναι ίσως ο πιο συμπαθής χαρακτήρας από όλους. Στα flashback που αφορούν τη ζωή του φροντίζουν να αναδειχτεί περισσότερο η αγριότητα του πολέμου και από τις δύο πλευρές παρά να πάρουν θέση για το ποιος ήταν ο καλός και ποιος ο κακός.
Αγγίζουν στερεότυπα όπως η αγάπη των γονιών προς τα παιδιά τους με έναν ωμό τρόπο αλλά φοβάμαι πολλές φορές αληθινό.
Γίνεται αναφορά σε δύο σχέσεις αφροαμερικανών γυναικών με λευκούς άντρες πράγμα που (διορθώστε με αν κάνω λάθος) είναι λιγάκι ταμπού για την αμερικανική showbiz και κοινωνία γενικότερα;;;
Όσοι το βλέπετε ήδη ή σκοπεύετε να το δείτε παρατηρήστε τις συμπτώσεις. Ποιοι έχουν συναντήσει ποιους πριν το δυστύχημα – και δεν εννοώ απαραίτητα συναντήσεις μεταξύ ατόμων που είναι πάνω στο νησί…
Κι επειδή γενικά οι αριθμοί με μαγεύουν παρατηρήστε το ρόλο των αριθμών (συγκεκριμένων αριθμών) στις ζωές των πρωταγωνιστών.
Μ’ αρέσει γιατί με βάζει στον πειρασμό να παρακάμψω τα φυσικά φαινόμενα και να αφεθώ στα παραφυσικά και υπερφυσικά. Άνθρωποι που έχουν πεθάνει εμφανίζονται ξαφνικά είτε με την κανονική τους μορφή είτε με μορφή ζώων πάνω στο νησί, τα όνειρα των πρωταγωνιστών είναι προφητικά και μοιάζουν με οράματα, οπότε και τους κάνουν να τα ακολουθούν – όμως συχνά είναι παραπλανητικά, σαν να προσπαθούν να τους εξαπατήσουν.
Και κακά τα ψέματα ένα σοβαρό PLUS της σειράς είναι ότι υπάρχουν ωραίοι άντρες. Πολύ ωραίοι άντρες και πολλοί ωραίοι άντρες. Φαντάζομαι πως και οι άντρες θεατές από την πλευρά τους έχουν να πουν κάτι αντίστοιχο.
Γράφω αυτό το post γιατί είμαι απελπισμένη. Ο προβολή του τρίτου κύκλου έχει διακοπεί στο έκτο επεισόδιο στην Αμερική και το έβδομο θα προβληθεί στις 7 Φλεβάρη. Σκοπός μου λοιπόν είναι να σας πείσω να δείτε τη σειρά για να κολλήσετε κι εσείς και να είστε το ίδιο απελπισμένοι με μένα!!!!!
Είναι Χριστούγεννα, σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει
Πόσος καιρός πάει από την τελευταία φορά που αξιώθηκα να γράψω… πολύς… Αν έγραφα θα γκρίνιαζα για αυτό και το απέφυγα…
Όμως σήμερα … μέρες που έρχονται καλό θα ήταν να βρω κάτι όμορφο να σκέφτομαι…
Τι μου άρεσε και τι μ’ αρέσει ακόμα στις μέρες των Χριστουγέννων… συγνώμη, η γκρίνια πάει μπροστά… πρέπει να πω πρώτα τι δε μου αρέσει…
Δε μου αρέσουν οι στολισμοί με τα τόοοοοοοσα φωτάκια που τις περισσότερες φορές είναι κακόγουστα και υπερβολικά… Σπάνια μου αρέσουν οι στολισμοί που βλέπω. Τους προτιμώ όσο πιο μίνιμαλ γίνεται…
Δε μου αρέσει ο στολισμός της πολυκατοικίας μου, με απαίσιες γιρλάντες και μπάλες ξεχασμένες από τη δεκαετία του ’80. Και επίσης δε μου αρέσει που δεν ξέρω ποιος την στόλισε…
Δε μου αρέσει που δε στόλισα το σπίτι μου – δεν είναι έτοιμο ακόμα βλέπεις…
Δε μου αρέσει να πηγαίνω σε διάφορα bazaar και άλλα τέτοια… Θέλω να το κάνω όλο το χρόνο – όταν πραγματικά ενδιαφέρεσαι για κάποιες ομάδες ανθρώπων δεν αρκεί να δίνεις ένα ποσό μια φορά το χρόνο για αυτούς, άλλωστε δεν είναι αυτό το ζητούμενο…
Μου αρέσουν οι μυρωδιές… από παντού βγαίνουν μυρωδιές από γλυκά, φαγητά… δε θέλω να τα φάω, μου αρκεί να τα μυρίζω…
Μου αρέσει αυτή η περίεργη ζεστασιά που νιώθω στα μάγουλά μου ακόμα κι όταν η θερμοκρασία είναι χαμηλή, σαν δυο χέρια να βρίσκονται μόνιμα πάνω στο πρόσωπό μου και να με ζεσταίνουν.
Μ’ αρέσει που θα δω τους δικούς μου, που θα με ξυπνήσουν χαράματα για να με σύρουν στην εκκλησία το πρωί των χριστουγέννων κι εγώ θα φωνάζω και θα λέω «μα είστε σοβαροί; είναι 6.30…»
Μ’αρέσει που θα φάω γεμιστό κοτόπουλο με την «κρυφή» συνταγή της μαμάς…
Μ’ αρέσει που θα βγω στα μαγαζιά να πάρω δώρα για όλους και που επιτέλους φέτος θα τους πάρω αυτό που θέλω να τους πάρω…
Μ’ αρέσει να κοιτάζω τα παλιά δώρα των χριστουγέννων – πάντα βιβλία – με τις αφιερώσεις τους και τις ευχές τους.
Μ’ αρέσει που για έναν περίεργο λόγο οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω έχουν καλύτερη διάθεση απ’ ότι συνήθως.
Μ’ αρέσει που έχω εγώ καλύτερη διάθεση…
Μ’ αρέσει που υπάρχουν πολλά πράγματα που θέλω και δεν τα έχω αποκτήσει ακόμα…
Μ’ αρέσει που έχω κολλήσει με το LOST αλλά για αυτό θα πω αναλυτικότερα άλλη φορά…
Μου αρέσει μια συγκεκριμένη χριστουγεννιάτικη μπάλα, είναι γυάλινη, διάφανη και έχει μέσα ένα λευκό φτερό… Σκέφτηκα να την αγοράσω αλλά δεν έχω δέντρο να την βάλω…
