Εγώ πού να πασάρω;;

Καταρχήν carpediem μου ευχαριστώ πολύ για την πάσα….

 

Έχοντας σοβαρό άγχος για το πού και αν θα πασάρω εγώ τελικά… να πέντε πράγματα για μένα:

1. Όταν κοιμάμαι μόνη μου παίρνω αγκαλιά ένα μαξιλάρι και στριμώχνομαι σε μια γωνία του κρεβατιού. Όταν κοιμάμαι με κάποιον άλλο απλώνομαι σαν χταπόδι και δεν τον αφήνω να κοιμηθεί..
2. Στις διακοπές μου αρέσει να ψάχνω για τις πιο δύσβατες και απόμακρες παραλίες ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως φάω τη μισή μου μέρα για να πάω.
3. Το μυαλό μου λειτουργεί δημιουργικά μόνο τη νύχτα. Ό,τι καλή ιδέα είχα ποτέ, την είχα μετά τα μεσάνυχτα. Την ημέρα απλώς κινούμαι.
4. Οι μακροβιότερες σχέσεις μου ήταν εκείνες που ήταν κρυφές – όχι γιατί ήταν παράνομες – αλλά για κάποιο λόγο δεν έπρεπε να γίνουν ευρέως γνωστές.
5. Έχω πάει σε περίπου 20 συναυλίες του Πασχαλίδη κι έχω δει 30 φορές την ταινία «Shawshank Redemption» (Η τελευταία έξοδος-Ρίτα Χέιγουορθ).

Γνωρίζω ότι είμαι για ΦΑΣΚΕΛΑ κι ότι ΧΡΙΖΩ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ!!!

Δεν πασάρω πουθενά!! Θα βάλω γκολ!!!

Τελευταίες εξελίξεις (αυτή η εβδομάδα)

Πετάω… μη ρωτάς το γιατί! Ξαφνικά όμως τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή και ξαφνικά δε με νοιάζουν οι προθεσμίες, οι γκρίνιες που μπορεί να ακούσω από τους διευθυντές, το αν θα με φτάσουν τα χρήματα για να βγάλω το μήνα. Είμαι διατεθειμένη να περάσω όλο το σαββατοκύριακο με τον παππού επισκέπτη μας στο Σούνιο, στου Ψυρρή και όπου αλλού τραβάει η ψυχή του! Αρκεί που μέσα μου κάτι έλαμψε… έτσι ξαφνικά….

Πάλι δεν πρόλαβες (κάτι που ξεμεινε απο τις 23/01)

Το μεγαλύτερο ελάττωμα μου (ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο που έχω εντοπίσει) είναι η ασυνέπειά μου. Πάντα ξεκινώ κάτι με πολύ ενθουσιασμό και καταλήγω να το αφήνω στην άκρη… κάποτε το θυμάμαι. Όταν αφορά χόμπι και γενικά δικές μου ενασχολήσεις όλα καλά… όταν όμως πρόκειται για δουλειά ή εργασία για το πανεπιστήμιο, εκεί τι κάνεις; Αναλαμβάνω συνέχεια καινούργια πράγματα με ένα μόνιμο άγχος… θα προλάβω; Θα τα καταφέρω; Και υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να με εμπιστεύονται… αυτό πού το πας; Σε κρίσεις μεγάλης αυτοπεποίθησης πιστεύω πως δε μπορεί κάτι θα ξέρουν και το κάνουν. Ίσως ο χρόνος ανταπόκρισης στις υποχρεώσεις μου είναι ικανοποιητικός, αφού ακόμα κι όταν ξεχνάω ή παραμελώ κάποια πράγματα, συνήθως θα τα καταφέρω μέσα στις προθεσμίες, έστω κι αν αυτό σημαίνει πως θα δουλεύω σερί για 3 μέρες χωρίς να κοιμηθώ καθόλου. Όμως αυτό με ικανοποιεί; Έχω την αίσθηση ότι το να είμαι μέσα στις προθεσμίες δεν είναι αρκετό για τα πράγματα που θέλω να κάνω στη ζωή μου.

Και το ξαναλέω. Δεν είμαι ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αποκτώ όλα εκείνα τα συμπτώματα που δυσκολεύουν τη ζωή μου. Πέφτω για ύπνο και η ένταση είναι τόση που νομίζω πως ξαφνικά θα εκτιναχτώ και θα αρχίσω να χτυπάω από τον ένα τοίχο στον άλλο σαν λαστιχένια μπάλα, σαν καρτούν. Ξεκινάω μια δουλειά και το μυαλό μου τρέχει από το ένα πράγμα στο άλλο. Από αυτό που κάνω εκείνη τη στιγμή σε όλα εκείνα που πρέπει ακόμα να κάνω, σε όσα θα ήθελα να κάνω για μένα, σε όσους πεθύμησα και αυτή η απουσία μου, τους απομακρύνει αργά ή γρήγορα… Και υπάρχουν και χειρότερα… αποφασίζω να πάω τελικά για εκείνο τον καφέ, να δω αυτούς που μου έχουν λείψει και έχω μια τρελή ταχυκαρδία γιατί ξέρω πως έχω αφήσει πίσω μου πράγματα μισά και πως αυτό το δίωρο που ξέκλεψα θα το πληρώσω… Αλλά και όταν κοιμάμαι, πετάγομαι μέσα στην νύχτα από το άγχος πως κάτι ξέχασα ή βλέπω στον ύπνο μου τις πιθανές «τιμωρίες» που θα μου επιβληθούν όταν θα χάσω μια προθεσμία…