Και άντε και καήκαμε… και άντε και «κατάφεραν» σχεδόν μια βδομάδα μετά να θέσουν κάποιες από τις φωτιές υπό έλεγχο… το γεγονός ότι όσα δεν καταστράφηκαν στην Ηλεία, τη Μεσσηνία, την Αρκαδία, την Αχαΐα, τη Λακωνία, την Εύβοια κλπ κλπ κλπ θα έρθουν οι πρώτες βροχές του φθινοπώρου να τα καταστρέψουν πόσο το έχουμε συνηδειτοποιήσει;
Στη Λακωνία μεγαλωσαμε με δύο άντρες να μας ταΐζουν, να μας ποτίζουν, να μας στηρίζουν, να μας προφυλάσσουν… τον Ταΰγετο και τον Πάρνωνα… τώρα θα γίνουν οι δήμιοί μας…
Παρασκευή μεσημέρι.
- Έλα μπαμπά, τι κάνετε;
- Τι να κάνουμε παιδί μου; Καίγεται ο τόπος.
- Έχει πλησιάσει η φωτιά;
- Όχι, καίγεται ο Πάρνωνας, δεν έχουμε δει τον ήλιο όλη την ημέρα.
Παρασκευή απόγευμα. Πηγαίνω στη Σπάρτη. Οι καπνοί φαίνονται από την έξοδο στη σύραγγα στο Αρτεμήσιο. Οι κοιλάδα του Ευρώτα είναι σκοτεινή, λες και πρόκειται να βρέξει… αλλά δε θα βρέξει. Μόνο στάχτη βρέχει.
Η αδερφή μου κλεισμένη στο σπίτι. Με το μωρό. Φοβάμαι, εγώ δυσκολεύομαι να ανασάνω. Εκείνο το μικρό; Τη βλέπω έτοιμη να βάλει τα κλάματα να του ψιθυρίζει: σε τι κόσμο σε έφερα;
Το έχω ξαναζήσει το έργο. Οι φωτιές δεν είναι κάτι καινούργιο για μας. Από την αρχή του καλοκαιριού πάντα, γεμίζουμε σπίτι ένα δίτονο βυτιοφόρο και βαρέλια με νερό, για να είμαστε έτοιμοι. Οι μεγαλύτερες ήταν το ’88 νομίζω. Ή το ’87; Άνθρωποι δεν κάηκαν όμως τότε. Μικρό παιδί ήμουν και θυμάμαι το μπαμπά μου να έχει πάει στα χωριά για να βοηθήσει.
Δεν κινδυνεύουμε άμεσα. Όμως είναι φωτιά. Και είμαστε περικυκλωμένοι. Νότια καίγεται η Μάνη, ανατολικά ο Πάρνωνας με τις πιο κοντινές εστίες στα 5 περίπου χιλιόμετρα απόσταση. Δυτικά ο Ταΰγετος. Βόρεια κατεβαίνει η φωτιά από τη Μεγαλόπολη.
Η μεγάλος μου ανηψιός με ματάκια κόκκινα από τους καπνούς ρωτάει: ‘Μαμά θα έρθει στο σπίτι μας η φωτιά;’ ‘Όχι αγάπη μου’, του απαντάμε, ‘είμαστε μέσα στην πόλη, δεν έχουμε δέντρα, η φωτιά δεν καίει το τσιμέντο.’ (Εκεί φτάσαμε, να χαιρόμαστε που είμαστε στα τσιμέντα) ‘Κι ο παππούς και η γιαγιά που είναι στο χωριό; Θα πάει εκεί η φωτιά;’, ‘Όχι καρδιά μου, κι αν πάει, θα πάμε να τους πάρουμε να έρθουν εδώ να κοιμηθούν.’
Παρακολουθώ τη φωτιά κι αισθάνομαι σαν Νέρωνας. Νιώθω τύψεις που δεν είμαι εκεί να βοηθήσω.
Περπατάω στην πόλη. Οι άνθρωποι δε μιλούν. Μόνο πότε- πότε παρακαλούν να τελειώσει ο εφιάλτης. Βλέπω κλούβες της αστυνομίας να μεταφέρουν κόσμο από τα χωριά του Πάρνωνα, παππούδες με άδεια βλέμματα και κορμιά κατάκοπα να προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται.
Είναι Κυριακή και καμιά φωτιά δε σβήνει. Πρέπει να γυρίσω στην Αθήνα. Στο ΚΤΕΛ περιμένουμε 2 ώρες και δε μας επιτρέπουν να ξεκινήσουμε. Η φωτιά είναι στο Αλεποχώρι. Τελικά μας επιτρέπουν. 10 χιλιόμετρα μετά τη Σπάρτη, σταματάμε. Δεκάδες αυτοκίνητα και 5-6 λεωφορεία μποτιλιαρισμένα σε ένα σημείο που η αναστροφή είναι δύσκολη. 100 μέτρα πιο πάνω είναι η αστυνομία και δε μας αφήνει να περάσουμε. Μένουμε εκεί 1,5 ώρα κι ο καπνός πυκνώνει. Ούτε μπρος ούτε πίσω. Και κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της απόφασης. ‘Ελάτε να με πάρετε, άρχισα να φοβάμαι, ο ήλιος χάθηκε πάλι, δεν ξέρουμε πόσο κοντά είναι η φωτιά, ούτε μας λένε τι να κάνουμε. Αυτοκίνητα δεν περνούν, ελάτε με μηχανάκι.’ Γυρνώντας, ο καπνός είναι τόσο πυκνός που δυσκολεύομαι να αναπνεύσω.
Παίρνω τηλέφωνο έναν καλό μου φίλο. Η φωτιά πλησιάζει το χωριό του. Η γιαγιά του αρνείται να φύγει. ‘Δεν αφήνω εγώ το σπίτι μου’, λέει. Λίγες ώρες μετά ο αέρας αλλάζει φορά και ο κίνδυνος απομακρύνεται.
Δύο πυροσβέστες ξέρω στη Σπάρτη και είναι και οι δύο σε άδεια. Δεν κατηγορώ τους ίδιους κατηγορώ εκείνους που τους την έδωσαν καταμεσίς του Αυγούστου.
Δεν ξέρω για θεωρίες συνωμοσίας, ξέρω όμως για ποιο λόγο δεν κάηκαν άλλοι άνθρωποι εκτός από τους 6 Αρεόπολης. Ξέρω γιατί η φωτιά δεν έφτασε στη Σπάρτη, γιατί παρά το γεγονός ότι περιστοιχιζόμαστε από δύο βουνά με πολύ πυκνή βλάστηση, δεν κάηκε ολόκληρη η Λακωνία. Γιατί οι άνθρωποι εκεί, γνωρίζουμε πως μας έχουν γραμμένους. Γιατί δεν περιμέναμε ούτως ή άλλως τίποτα από την ανύπαρκτη πολιτεία. Μόνοι τους φρόντισαν οι Λάκωνες να μη γίνει ο τόπος τους σαν την Ηλεία (και μεγάλη κουβέντα δε λέω, γιατί δεν έχουν σβήσει ακόμα οι φωτιές). 200 εθελοντές, αγρότες κυρίως, με τα προσωπικά τους βυτιοφόρα πήγαν και βοήθησαν αν όχι στην κατάσβεση, τουλάχιστον στη μη επέκταση προς άλλα χωριά.
Η πρόληψη της πολιτείας για τις πυρκαγιές ήταν να απαγορέψει στους αγρότες να κάψουν τα κομμένα κλαδιά στα χωράφια τους μετά τις 10 Απριλίου – πολύ νωρίτερα από άλλες χρονιές, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να μην προλάβουν και τώρα τα κλαδιά να βρίσκονται ξερά μέσα στα χωράφια και να κάνουν το έργο της πυρκαγιάς ευκολότερο.
Γυρνώντας πίσω, Δευτέρα πρωί πια, περνώ δίπλα από δέντρα που ακόμα καπνίζουν… 4ο βράδυ και βλέπω στον ύπνο μου πως καίγεται το σπίτι στο χωριό. Και δεν τον έζησα τον εφιάλτη «από πρώτο χέρι». Ποιο χρηματικό ποσό μπορεί να κάνει τους ανθρώπους που το έζησαν όλο αυτό το μαρτύριο να ξανακοιμηθούν τη νύχτα;
Διακοπές τέλος λοιπόν… όπως για τους περισσότερους. Αν και φέτος δεν είχε νησάκι, ούτε καν βουτιές σε κοντινές παραλίες, τελικά ένας μήνας μακριά από το γραφείο ήταν αρκετός για να έρθω στα ίσια μου και μάλιστα κλείνοντας πολλές πολλές εκκρεμότητες. Για παράδειγμα, βρήκα τρόπο να ρυθμίσω με ιδιαίτερα ικανοποιητικό τρόπο τις οφειλές μου και έκανα ένα μεγάλο ουυυυυυφ!!!!
Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα προβλήματά μου κατέληξα ότι ήταν απόρροια του πολύ δύσκολου και κουραστικού χειμώνα που είχα περάσει. Σε αυτό τον ένα μήνα λοιπόν, παρότι δεν πήγα ουσιαστικές διακοπές έζησα κάτι σούυυυυυυπερ!!! Δηλαδή…
ΗΡΘΕ Η ΜΠΕΜΠΑ ΜΑΣ!!!!!
Γέννησε λοιπόν η αδερφούλα ένα πανέμορφο μωρό βάρους 2715 (ποντικάκι δηλαδή)! Η όλη διαδικασία ήταν βγαλμένη από σήριαλ!! Συγκεκριμένα από τα Φιλαράκια. Θυμάστε πώς γέννησε η Ρέιτσελ; Ε, έτσι περίπου! Τη μια στιγμή ήταν στην κοιλίτσα της αδερφής μου και έσπασαν τα νερά και μετά από 17 ώρες (μόνο!!) βγήκε. Δηλαδή μας έτρεξε άγρια και μετά αποφάσισε ότι θέλει να κάνει εντυπωσιακή έξοδο και παραλίγο να γεννήσω εγώ πριν την αδερφούλα μου!!! Το τι κουτσομπολιό και το τι στοιχήματα βάλαμε με τον γαμπρό μου όσες ώρες περιμέναμε, δεν περιγράφεται!
Δηλώνω κεραυνολοβολημένη από τη μικρή μου μελισσούλα, δυστυχώς την αποχωρίστηκα πριν τρεις μέρες για να επιστρέψω στην Αθήνα και στην παλιο-δουλειά μου και μου λείπει πολύ! Μαθαίνω ότι είναι γκρινιάρα αυτές τις μέρες και φυσικά συμπεραίνω ότι της λείπω κι εκείνης πολύ, αλλιώς δεν εξηγείται! Άλλωστε είναι το μόνο ανθρώπινο πλάσμα που εκτιμά τις φωνητικές μου δεξιότητες και ηρεμεί όταν της τραγουδάω. Believe it or not υπάρχουν συγκεκριμένα τραγούδια που την ηρεμούν και της αρέσει να κοιτάζει έναν συγκεκριμένο πίνακα στο σπίτι της. Επίσης κάτι που το βλέπω για πρώτη φορά σε τόσο μικρό μωρό (κι έχω μεγάλη εμπειρία πιστέψτε με) είναι ότι γελάει! Όχι απλά χαμογελάει κάνει και ήχο!!
Τι είπες; Είμαι χαζοθεία; Έλα ρε, υπερβάλλεις! Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, μου ξύπνησαν και όλα τα μητρικά φίλτρα και ένστικτα μαζεμένα και με βλέπω για ψυχοθεραπείες για να το ξεπεράσω!!! Θα σου έβαζα και φωτογραφία της αλλά πρέπει να πληρώσεις αγάπη μου! Αυτές οι φωτογραφίες θα είναι συλλεκτικές μια μέρα! Αυτό το μωρό θα γίνει διάσημο!!
Και για να γκρινιάξω και λίγο μπήκαμε στη δουλειά με τα 1000 χτυπάω ήδη 10ωρα! Ελπίζω να ηρεμήσουμε σύντομα γιατί αλλιώς θα πάει τσάμπα ο εσωτερικός διάλογος που έκανα όλο το καλοκαίρι!!
