Και κάνει τη αδιανόητη κίνηση… Χωρίς να σταματήσει την κίνηση από Κηφισίας, κι ενώ το φανάρι για όσους κατεβαίνουν από Βόρεια προς Κέντρο είναι ακόμα πράσινο, ανοίγει το ρεύμα που έρχεται από Κατεχάκη. Στο σημείο που στέκεται αυτός δε φαίνεται, οπότε δε μπορούν καν να υποψιαστούν πως μπορεί να χρειάζεται να σταματήσουν οι κινούμενοι επί της Κηφισίας (δεν έχει καν σφυρίξει ή κάτι τέτοιο) … Αποτέλεσμα;; Μηχανάκι βγαίνει από την Κατεχάκη και πάει και καρφώνεται πάνω σε αυτοκίνητο που κατεβαίνει ανυποψίαστο…

Όταν άναψε το φανάρι και πέρασα από δίπλα ο άνθρωπος που επέβαινε στο μηχανάκι ήταν πεσμένος κάτω, αναίσθητος, φορούσε κράνος και ελπίζω να ήταν μόνο αναίσθητος…

Πολλά συγχαρητήρια λοιπόν στην ΕΛΑΣ… για τους άρτια εκπαιδευμένους υπαλλήλους που βγάζει στο δρόμο… για τις τύψεις που θα νιώθει ο οδηγός του αυτοκινήτου… για μια ζωή που ελπίζω να γλύτωσε από την ανευθυνότητα …

Και θα δεις Γιώργο Αλουπογιάννη σε σούπερ απόδοση, με πολύ καλή σκηνική παρουσία, ασυνήθιστα προσεγμένο φωτισμό (για ένα στέκι όπως ο Σταυρός του Νότου), με πολύ καλές διασκευές, με πάρα πολύ καλές φωνές μαζί του, με πολύ καλούς μουσικούς.

Με το ρεπερτόριο να κινείται από Depeche μέχρι παραδοσιακά, κι από Misirlou μέχρι Ρόδες.

Και συμβουλή: Μην καθήσεις σε τραπέζι, θα θες να χορέψεις και θα το μετανιώσεις!!

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ (Χ.Θηβαίος)

Τόσα χρόνια μες στους χάρτες μου σε ψάχνω
και ας μην έσκυψες ποτέ
στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλια
ν αφήσεις μια ανάσα στη ζωή μου
Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει
καπνό και πυρετό
Στο γυάλινο το κύμα τ όνομά σου φωνάζω
να καθρεφτιστεί η φωνή μου
Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό
Και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου εγώ για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος στου
κορμιού σου το βυθό

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη του ουρανού
και ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου
και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου
και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους και στον ακριβό σου το λαιμό
και ας μην το ξέρω πως του λόγου σου στην ανεμόσκαλα εκεί
με περιμένει για να μου λιμάρει το σχοινί

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν τα φώτα κάποιας γης
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου,
που λένε είν οι κορφές του παραδείσου
Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε
γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.
Και μπροστά απ τους κολασμένους περνάω εγώ
σαν μια σκια που σεργιανάει στον Αδη τη δικιά σου μυρωδιά
και είναι, λέω, ο παράδεισος για μας αγάπη μου μικρή να μοιραζόμαστε τούτη
την κόλαση μαζί

Την επόμενη μέρα στο δρόμο προς τον παιδίατρο, προσπαθεί να τον προετοιμάσει ότι μπορεί ο γιατρός να χρειαστεί να του κάνει εμβόλιο… και ο τζούνιορ «Εεεε, όχι, δε θα χρειαστεί, εμένα με έχετε εξημερώσει!!!»

Χτυπάει το τηλέφωνο.

Πελάτισσα μάνα: Γεια σας θα μπορούσατε να μου πείτε πού ακριβώς βρίσκεστε, γιατί έπεσε το παιδί και χτύπησε, να το φέρω να το δείτε.

Φαρμακοποιός (εμφανώς ανήσυχος): Καλύτερα να μην το φέρετε εδώ, πηγαίνετε το σε κάποιο εφημερεύον νοσοκομείο γιατί μπορεί να έχει σπάσει κάτι ή να χρειάζεται ράμματα, οπότε δε θα μπορώ να βοηθήσω. Πόσων ετών είναι το παιδί;

Πελάτισσα μάνα: 34….

Στη Λακωνία μεγαλωσαμε με δύο άντρες να μας ταΐζουν, να μας ποτίζουν, να μας στηρίζουν, να μας προφυλάσσουν… τον Ταΰγετο και τον Πάρνωνα… τώρα θα γίνουν οι δήμιοί μας…

 -         Έλα μπαμπά, τι κάνετε;

-         Τι να κάνουμε παιδί μου; Καίγεται ο τόπος.

-         Έχει πλησιάσει η φωτιά;

-         Όχι, καίγεται ο Πάρνωνας, δεν έχουμε δει τον ήλιο όλη την ημέρα.

Παρασκευή απόγευμα. Πηγαίνω στη Σπάρτη. Οι καπνοί φαίνονται από την έξοδο στη σύραγγα στο Αρτεμήσιο. Οι κοιλάδα του Ευρώτα είναι σκοτεινή, λες και πρόκειται να βρέξει… αλλά δε θα βρέξει. Μόνο στάχτη βρέχει.

Η αδερφή μου κλεισμένη στο σπίτι. Με το μωρό. Φοβάμαι, εγώ δυσκολεύομαι να ανασάνω. Εκείνο το μικρό; Τη βλέπω έτοιμη να βάλει τα κλάματα να του ψιθυρίζει: σε τι κόσμο σε έφερα;

Το έχω ξαναζήσει το έργο. Οι φωτιές δεν είναι κάτι καινούργιο για μας. Από την αρχή του καλοκαιριού πάντα, γεμίζουμε σπίτι ένα δίτονο βυτιοφόρο και βαρέλια με νερό,  για να είμαστε έτοιμοι. Οι μεγαλύτερες ήταν το ’88 νομίζω. Ή το ’87; Άνθρωποι δεν κάηκαν όμως τότε. Μικρό παιδί ήμουν και θυμάμαι το μπαμπά μου να έχει πάει στα χωριά για να βοηθήσει.

Δεν κινδυνεύουμε άμεσα. Όμως είναι φωτιά. Και είμαστε περικυκλωμένοι. Νότια καίγεται η Μάνη, ανατολικά ο Πάρνωνας με τις πιο κοντινές εστίες στα 5 περίπου χιλιόμετρα απόσταση. Δυτικά ο Ταΰγετος. Βόρεια κατεβαίνει η φωτιά από τη Μεγαλόπολη.

Η μεγάλος μου ανηψιός με ματάκια κόκκινα από τους καπνούς ρωτάει: ‘Μαμά θα έρθει στο σπίτι μας η φωτιά;’ ‘Όχι αγάπη μου’, του απαντάμε, ‘είμαστε μέσα στην πόλη, δεν έχουμε δέντρα, η φωτιά δεν καίει το τσιμέντο.’ (Εκεί φτάσαμε, να χαιρόμαστε που είμαστε στα τσιμέντα) ‘Κι ο παππούς και η γιαγιά που είναι στο χωριό; Θα πάει εκεί η φωτιά;’, ‘Όχι καρδιά μου, κι αν πάει, θα πάμε να τους πάρουμε να έρθουν εδώ να κοιμηθούν.’

Παρακολουθώ τη φωτιά κι αισθάνομαι σαν Νέρωνας. Νιώθω τύψεις που δεν είμαι εκεί να βοηθήσω.

Περπατάω στην πόλη. Οι άνθρωποι δε μιλούν. Μόνο πότε- πότε παρακαλούν να τελειώσει ο εφιάλτης. Βλέπω κλούβες της αστυνομίας να μεταφέρουν κόσμο από τα χωριά του Πάρνωνα, παππούδες με άδεια βλέμματα και κορμιά κατάκοπα να προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται.

Είναι Κυριακή και καμιά φωτιά δε σβήνει. Πρέπει να γυρίσω στην Αθήνα. Στο ΚΤΕΛ περιμένουμε 2 ώρες και δε μας επιτρέπουν να ξεκινήσουμε. Η φωτιά είναι στο Αλεποχώρι. Τελικά μας επιτρέπουν. 10 χιλιόμετρα μετά τη Σπάρτη, σταματάμε. Δεκάδες αυτοκίνητα και 5-6 λεωφορεία μποτιλιαρισμένα σε ένα σημείο που η αναστροφή είναι δύσκολη. 100 μέτρα πιο πάνω είναι η αστυνομία και δε μας αφήνει να περάσουμε. Μένουμε εκεί 1,5 ώρα κι ο καπνός πυκνώνει. Ούτε μπρος ούτε πίσω. Και κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της απόφασης. ‘Ελάτε να με πάρετε, άρχισα να φοβάμαι, ο ήλιος χάθηκε πάλι, δεν ξέρουμε πόσο κοντά είναι η φωτιά, ούτε μας λένε τι να κάνουμε. Αυτοκίνητα δεν περνούν, ελάτε με μηχανάκι.’ Γυρνώντας, ο καπνός είναι τόσο πυκνός που δυσκολεύομαι να αναπνεύσω.

Παίρνω τηλέφωνο έναν καλό μου φίλο. Η φωτιά πλησιάζει το χωριό του. Η γιαγιά του αρνείται να φύγει. ‘Δεν αφήνω εγώ το σπίτι μου’, λέει. Λίγες ώρες μετά ο αέρας αλλάζει φορά και ο κίνδυνος απομακρύνεται.

Δύο πυροσβέστες ξέρω στη Σπάρτη και είναι και οι δύο σε άδεια. Δεν κατηγορώ τους ίδιους κατηγορώ εκείνους που τους την έδωσαν καταμεσίς του Αυγούστου.

Δεν ξέρω για θεωρίες συνωμοσίας, ξέρω όμως για ποιο λόγο δεν κάηκαν άλλοι άνθρωποι εκτός από τους 6 Αρεόπολης. Ξέρω γιατί η φωτιά δεν έφτασε στη Σπάρτη, γιατί παρά το γεγονός ότι περιστοιχιζόμαστε από δύο βουνά με πολύ πυκνή βλάστηση, δεν κάηκε ολόκληρη η Λακωνία. Γιατί οι άνθρωποι εκεί, γνωρίζουμε πως μας έχουν γραμμένους. Γιατί δεν περιμέναμε ούτως ή άλλως τίποτα από την ανύπαρκτη πολιτεία. Μόνοι τους φρόντισαν οι Λάκωνες να μη γίνει ο τόπος τους σαν την Ηλεία (και μεγάλη κουβέντα δε λέω, γιατί δεν έχουν σβήσει ακόμα οι φωτιές). 200 εθελοντές, αγρότες κυρίως, με τα προσωπικά τους βυτιοφόρα πήγαν και βοήθησαν αν όχι στην κατάσβεση, τουλάχιστον στη μη επέκταση προς άλλα χωριά.

Η πρόληψη της πολιτείας για τις πυρκαγιές ήταν να απαγορέψει στους αγρότες να κάψουν τα κομμένα κλαδιά στα χωράφια τους μετά τις 10 Απριλίου – πολύ νωρίτερα από άλλες χρονιές, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να μην προλάβουν και τώρα τα κλαδιά να βρίσκονται ξερά μέσα στα χωράφια και να κάνουν το έργο της πυρκαγιάς ευκολότερο.

Γυρνώντας πίσω, Δευτέρα πρωί πια, περνώ δίπλα από δέντρα που ακόμα καπνίζουν… 4^ο βράδυ και βλέπω στον ύπνο μου πως καίγεται το σπίτι στο χωριό. Και δεν τον έζησα τον εφιάλτη «από πρώτο χέρι». Ποιο χρηματικό ποσό μπορεί να κάνει τους ανθρώπους που το έζησαν όλο αυτό το μαρτύριο να ξανακοιμηθούν τη νύχτα;

Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα προβλήματά μου κατέληξα ότι ήταν απόρροια του πολύ δύσκολου και κουραστικού χειμώνα που είχα περάσει.  Σε αυτό τον ένα μήνα λοιπόν, παρότι δεν πήγα ουσιαστικές διακοπές έζησα κάτι σούυυυυυυπερ!!! Δηλαδή…

ΗΡΘΕ Η ΜΠΕΜΠΑ ΜΑΣ!!!!!

Γέννησε λοιπόν η αδερφούλα ένα πανέμορφο μωρό βάρους 2715 (ποντικάκι δηλαδή)! Η όλη διαδικασία ήταν βγαλμένη από σήριαλ!! Συγκεκριμένα από τα Φιλαράκια. Θυμάστε πώς γέννησε η Ρέιτσελ; Ε, έτσι περίπου! Τη μια στιγμή ήταν στην κοιλίτσα της αδερφής μου και έσπασαν τα νερά και μετά από 17 ώρες (μόνο!!) βγήκε. Δηλαδή μας έτρεξε άγρια και μετά αποφάσισε ότι θέλει να κάνει εντυπωσιακή έξοδο και παραλίγο να γεννήσω εγώ πριν την αδερφούλα μου!!! Το τι κουτσομπολιό και το τι στοιχήματα βάλαμε με τον γαμπρό μου όσες ώρες περιμέναμε, δεν περιγράφεται!

Δηλώνω κεραυνολοβολημένη από τη μικρή μου μελισσούλα, δυστυχώς την αποχωρίστηκα πριν τρεις μέρες για να επιστρέψω στην Αθήνα και στην παλιο-δουλειά μου και μου λείπει πολύ! Μαθαίνω ότι είναι γκρινιάρα αυτές τις μέρες και φυσικά συμπεραίνω ότι της λείπω κι εκείνης πολύ, αλλιώς δεν εξηγείται! Άλλωστε είναι το μόνο ανθρώπινο πλάσμα που εκτιμά τις φωνητικές μου δεξιότητες και ηρεμεί όταν της τραγουδάω. Believe it or not υπάρχουν συγκεκριμένα τραγούδια που την ηρεμούν και της αρέσει να κοιτάζει έναν συγκεκριμένο πίνακα στο σπίτι της. Επίσης κάτι που το βλέπω για πρώτη φορά σε τόσο μικρό μωρό (κι έχω μεγάλη εμπειρία πιστέψτε με) είναι ότι γελάει! Όχι απλά χαμογελάει κάνει και ήχο!!

Τι είπες; Είμαι χαζοθεία; Έλα ρε, υπερβάλλεις! Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, μου ξύπνησαν και όλα τα μητρικά φίλτρα και ένστικτα μαζεμένα και με βλέπω για ψυχοθεραπείες για να το ξεπεράσω!!! Θα σου έβαζα και φωτογραφία της αλλά πρέπει να πληρώσεις αγάπη μου! Αυτές οι φωτογραφίες θα είναι συλλεκτικές μια μέρα! Αυτό το μωρό θα γίνει διάσημο!!

Και για να γκρινιάξω και λίγο μπήκαμε στη δουλειά με τα 1000 χτυπάω ήδη 10ωρα! Ελπίζω να ηρεμήσουμε σύντομα γιατί αλλιώς θα πάει τσάμπα ο εσωτερικός διάλογος που έκανα όλο το καλοκαίρι!!

Πρόβλημα 1: Έχω σκιστεί στη δουλειά, οι εκκρεμότητες είναι πάρα πολλές και την Παρασκευή που φεύγω πρέπει να έχουν κλείσει όλες. Αν αυτό δεν το καταφέρω, θα πρέπει να έρθω και την άλλη εβδομάδα για δουλειά.

Πρόβλημα 2: Κι αφού έχω τρελαθεί στη δουλειά, μου πέφτουν και κάτι ανακοινώσεις άλλο πράγμα. Ζητάω λεφτά για ένα project που μου έχει φάει το μισό χειμώνα και ακούω τη θεϊκή απάντηση: ναι βέβαια, να σου δώσω, τόσα δεν είχαμε πει, ΜΙΚΤΑ; Ώπα, ποια μικτά, για καθαρά θυμάμαι εγώ (πράγμα που σημαίνει βγάλε 20% – και δεν είμαστε για τέτοια τώρα). Και έρχεται δεύτερη σφαλιάρα (από άλλα χείλη για το ίδιο θέμα): καλά μην το δέσεις και κόμπο ότι θα είναι τόσα τα χρήματα που θα πάρεις, γιατί υπάρχει περίπτωση να μας δώσουν λιγότερα οι συνεργάτες. Κι εγώ τι φταίω φιλαράκι;

Πρόβλημα 3: Ο μπαμπάς έχει παρουσιάσει επιδείνωση της κατάστασής του, αρχίσαμε πάλι θεραπείες και αν δεν πάνε καλά, πάμε για σοβαρό χειρουργείο. Όπως καταλαβαίνεις, η ψυχολογία του είναι σκατά, κι εγώ δεν είμαι σε φάση να τον υποστηρίξω, όσο κι αν προσπαθώ.

Πρόβλημα 4: Τα οικονομικά μου αντί να μαζεύονται, χειροτερεύουν. Χρέη, που αντί να μειώνονται αυξάνονται και δε βλέπω φως από πουθενά.

Πρόβλημα 5: Όλα αυτά μου την έχουν βαρέσει άσχημα και πέρα από τα συνήθη άγχη μου, τώρα έχουμε καινούργια θέματα. Η πίεσή μου ανέβηκε, έχω αρρυθμίες και χτυπάω κάτι ταχυκαρδίες αδερφάκι μου… 110 παλμούς την ώρα που ξυπνάω. Το λέω σε σένα γιατί αλλού δε μπορώ να το πω αυτή τη στιγμή. Τους δικούς μου δε θέλω να τους επιβαρύνω άλλο. Αρκετά έχουν στο μυαλό τους. Το πρόβλημα με τις ταχυκαρδίες – αρρυθμίες είναι ότι όχι απλά με πιάνουν όποτε αγχωθώ πολύ με κάτι, αλλά με πιάνουν και για πράγματα όπως «έκλεισα το φως του δωματίου πριν φύγω;»

Πρόβλημα 6: Όλοι περιμένουν από μένα τα πάντα, όλοι λένε πως είμαι πολύ δυνατή κι εγώ νιώθω πως δε μπορώ να κάνω τίποτα. Βαρέθηκα να είμαι δυνατή, δε θέλω ρε παιδί μου.

Πρόβλημα 7: Η ερωτική μου ζωή έχει γίνει μπάχαλο, ούτε μπρος μπορώ να κάνω, ούτε πίσω, οι αποφάσεις είναι πολύ δύσκολες κι έτσι έχω αφήσει τα πράγματα να με πηγαίνουν κι αυτό το σιχαίνομαι όσο τίποτα.

Πρόβλημα 8: Διακοπές σου είπα πως δε θα πάω; Ούτε οικονομικά με παίρνει, αλλά ούτε και οι υπόλοιπες συγκυρίες είναι οι ευνοϊκότερες δυνατές. Ονειρεύτηκα τη Μήλο μου, ήθελα τόσο να ξαναπάω, ονειρεύτηκα τη Σαντορίνη, ονειρεύτηκα εκείνο το άλλο το μικρούτσικο νησάκι που με ηρεμούσε τα δύο τελευταία χρόνια, ονειρεύτηκα τη Χάλκη, τη Νίσυρο… αυτές ήταν οι διακοπές μου για φέτος!! Στην κυριολεξία ονειρικές!

Για πόσο ακόμα πρέπει να πηγαίνω με τελική ταχύτητα; Θέλω να ηρεμήσω, να μη με απασχολεί τίποτα, έστω και για λίγο… Και σε προλαβαίνω, εσένα που θα κομμεντάρεις αφού το διαβάσεις αυτό, όχι, οι διακοπές δεν προβλέπεται να μου δώσουν αυτό το δικαίωμα. Το ότι δε θα έρχομαι στο γραφείο δε σημαίνει πως θα πάψουν να με απασχολούν όλα τα υπόλοιπα.

Πρόλαβα κι έκανα ένα όνειρο, το Σάββατο το πρωί… Αποφάσισα να κάνω κάτι για μένα αυτό το καλοκαίρι, κάτι που θα με έκανε να νιώσω καλά με μένα, κάτι που για κάποιους είναι και αυτονόητο, αλλά για μένα θα σήμαινε πολλά, ένα στοιχηματάκι αν θες. Δύο ώρες αργότερα, το ονειράκι είχε εξαφανιστεί. Κατέβηκα από το συννεφάκι μου και αντιμετώπισα την πραγματικότητα που έλεγε ότι δε μπορώ να σπαταλήσω 500 ευρώ για το ονειράκι μου… γιατί πρέπει να τα δώσω κάπου αλλού.

Δε στηρίζομαι πουθενά, δεν πατάω πουθενά, τίποτα δε μπορεί να με κάνει να γελάσω και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Θέλω έναν ώμο να ακουμπήσω και να ξεσπάσω, να κλάψω, μόνο αυτό, δε θέλω περισσότερη βοήθεια από πουθενά κι ακόμα κι αυτό δεν το έχω. Δε λέω πως δεν έχω ανθρώπους που με αγαπούν, θα ήμουν αχάριστη αν το έλεγα. Αλλά δε μπορώ να ξεσπάσω. Δε μπορώ να βγάλω όλο αυτό το πράγμα από μέσα μου. Κι ενώ φτάνω κοντά σε αυτό πολύ συχνά, μιλάω με λυγμούς, τα μάτια δακρύζουν, ποτέ δε μπορώ να κάνω το παρακάτω λυτρωτικό βήμα. Να σηκώσω λευκή σημαία και να ουρλιάξω, να πω τα παρατάω όλα, όλους…

 I am a
Violet

What Flower
Are You?

Και η εξήγηση έλεγε…. “You have a shy personality. You tend to hesitate before trying new things or meeting new people. But once people get to know you, you open up and show the world what you are really all about.”

Δεν έχει πέσει και πολύ έξω είναι η αλήθεια…