Την είδαμε… Την είδαμε!!!!

Σήμερα πήγαμε με την αδερφούλα να δούμε τη μπέμπα μας. Δηλαδή κάναμε υπερηχογράφημα…

Καταρχήν το μωράκι μας είναι μια χαρά. 1.850 γραμμάρια, φυσιολογικό κεφάλι, πόδια, χέρια κλπ!

Τώρα εντάξει, πείτε με τρελή, πείτε με χαζοθεία και ό,τι άλλο, αλλά είναι μια κούκλα!! Το υπερηχογράφημα ήταν τρισδιάστατο, πράγμα που σημαίνει ότι είδαμε πεντακάθαρα και σε σχεδόν κανονικό χρώμα, τα ματάκια της, τη μύτη της, τα χεράκια της. Είχε ακουμπήσει το κεφαλάκι της στον πλακούντα και κοιμόταν… Και είναι και καραφλή!!!

8 βδομάδες έμειναν και μετά θα την έχουμε στην αγκαλιά μας!!!!!!

Ο δήμιος

Μετά από πολλές διακοπές για διαφημίσεις (διάβασμα για τις εξετάσεις δηλαδή) τα κατάφερα να τελειώσω το ‘Δήμιο’ του Ν. Φαρούπου. Για  να τελειώσω ένα βιβλίο σημαίνει πως μου άρεσε, αφού ποτέ δεν κατάφερα να διαβάσω ένα βιβλίο με το ζόρι.

Η Αθήνα στις αρχές του 20^ου αιώνα. Εικόνες, τόποι, πολιτικές συνθήκες και ένα βιβλίο που σε κάνει να αμφιβάλλεις αν πρόκειται για ένα φανταστικό ερωτικό μυθιστόρημα ή αν πατάει σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις. Κι αυτό είναι κάτι που πάντα με γοήτευε. Μέσα από την αφήγηση μιας ερωτικής ιστορίας και της περίεργης και παράδοξης εμπλοκής ενός δημίου σε αυτήν, βρίσκεις στοιχεία για μια κοινωνία τόσο διαφορετική, κι ας είναι μόλις 100 χρόνια μακριά. Μια Αθήνα όπου τα Πατήσια ήταν μια γειτονιά με πολυτελείς βίλες, η Πειραιώς απλωνόταν κατά μήκος ελαιώνων… Πάντως η Ερμού και τότε μαγαζάκια είχε!!!

Έρχεσαι αντιμέτωπος με μια άλλη εποχή, πολύ πιο αυστηρή σε ήθη, που όμως αυτή ακριβώς η αυστηρότητα γεννούσε έρωτες που συντηρούνταν με μια ματιά ακόμα κι αν δεν είχε υπάρξει η παραμικρή ουσιαστική επικοινωνία. Οι ήρωες είναι ικανοί να φτάσουν στα άκρα για να κερδίσουν το αγαπημένο τους πρόσωπο. Κι όμως από την άλλη, η αυστηρότητα των ηθών κρύβει, όπως είναι αναμενόμενο και λογικό, μια απίστευτη παρακμή και σαπίλα των αστικών οικογενειών.

Α! βρήκα πολύ εντυπωσιακό το γεγονός ότι ένα ερωτικό μυθιστόρημα είχε δύο σελίδες βιβλιογραφία!! 

Δε λέω λεπτομέρειες, διαβάστε το! Μπορεί να σας δυσκολέψει λίγο η γλώσσα στην αρχή, αλλά μετά συνηθίζεις!

Επιτέλους, τώρα νιώθω καλοκαίρι! Να ήμουν και σε καμιά παραλία όταν το διάβαζα!!

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ:210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

I l o v e Liverpool!!!

Το περιστατικό συνέβη την περασμένη Τρίτη το βράδυ καθώς επέστρεφα από Κέρκυρα με το – απαίσιο κατά τα άλλα – λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Και με έκανε να δω κάποια πράγματα λίγο με άλλο μάτι…

Φτάνοντας που λες στο σταθμό των λεωφορείων βλέπω έκπληκτη πως για Αθήνα αναχωρούν 3 λεωφορεία – συνήθως φεύγει ένα από όσο ξέρω – κι αυτό γιατί μεταφέρουν οπαδούς της Λίβερπουλ. Οι οποίοι έχουν πιει ήδη τις μπυρίτσες τους. Κι αρχίζουν οι γκρίνιες, από τους Έλληνες φυσικά. Με τα πολλά μπαίνουμε στο λεωφορείο φτάνουμε στο λιμάνι και φεύγουμε για Ηγουμενίτσα. Στο καράβι τα αγγλάκια πίνουν κι άλλο. Αλλά γλεντάνε κι έχουν πλάκα, και κάνουν πλάκα και με μας. Γενικά σε κάνουν να έχεις την αίσθηση ότι πας σε μια γιορτή, ότι πας στο γήπεδο κι όχι ότι γυρίζεις στην Αθήνα να δουλέψεις. Δεν ενοχλούν κανένα με άσχημο τρόπο, λένε τα τραγούδια τους, τα συνθήματά τους, μια χαρά γενικά.

Αφού φτάνουμε Ηγουμενίτσα και μπαίνουμε ξανά στο πούλμαν, ξεκινάμε για Αθήνα και αρχίζει ο παραλογισμός… Οι Άγγλοι είναι μαζεμένοι στο πίσω μέρος – κι εξακολουθούν να πίνουν είναι αλήθεια – και οι δικοί μας αρχίζουν…

• «Τι πράγματα είναι αυτά, να τους βάλουν στο ίδιο λεωφορείο με εμάς…» Ε, βέβαια σκέφτηκα, τι χρωστάνε οι άνθρωποι να ταξιδεύουν με 20-30 κακόκεφους, καχύποπτους, γκρινιάρηδες και κακεντρεχείς…
• Στο πρώτο μισάωρο ζητούν να κάνουμε στάση για τουαλέτα. Δεύτερο κύμα γκρίνιας… «Τι, αυτά θα έχουμε τώρα; Να μη σταματήσεις», λένε στον οδηγό! ΕΛΕΟΣ δηλαδή, όχι δε θα σταματήσουμε, να σκάσουν οι άνθρωποι ή να κατουρήσουν μες το λεωφορείο!!!
• Φυσικά οι μπύρες δυσχεραίνουν λίγο την κατάσταση οπότε σταματάμε και δεύτερη και τρίτη φορά. «Να τους κατεβάσεις κάτω και να φύγουμε…» ναι, για τόλμα και θα δεις για πότε γίνεται το πούλμαν καλοκαιρινό από τις πέτρες.
• «Να πάει κάποιος πίσω να τους φωνάξει, να τους αναγκάσει να ησυχάσουν». Όχι ότι έκαναν και την τρελή φασαρία. Μιλούσαν, γελούσαν, πετούσαν και κανένα σύνθημα πότε-πότε. Αλλά έστω ωραία, να πάει κάποιος να τους «φοβερίσει» όπως ακούστηκε, ποιος θα δέσει το κουδούνι στην ουρά της γάτας; Που ούτε αγγλικά ήξεραν για να συνεννοηθούν και που τους ήταν αδύνατο να καταλάβουν ότι δεν πας σε τύπους οι οποίοι είναι ψιλομεθυσμένοι και είναι στα χάι τους να τους τσαντίσεις γιατί δε θα το γλυτώσεις το ξύλο.
• «Καλά», λέει μια «και που να δείτε τι θα κάνουν αν χάσουν, καλοκαιρινή θα την κάνουν όλη την Αθήνα». Τι τους πέρασες ρε συ, Έλληνες; Ορίστε χάσανε τελικά – να δεις που τους γλωσσόφαγε αυτή!!! Όταν ο αγώνας τέλειωσε μια αξιοσημείωτη μερίδα των οπαδών της Λίβερπουλ χειροκροτούσε τους παίκτες της Μίλαν… Ποιοι Έλληνες οπαδοί το κάνουν αυτό; Και ακούσατε εσείς τίποτα τραγικά επεισόδια; Είδατε σπασμένα τζάμια και καμένα αυτοκίνητα; Το μόνο επεισόδιο που άκουσα ήταν ένας ταρίφας που έκλεψε έναν οπαδό.
• Επιστρέφω στο ταξίδι. Σταματήσαμε σε ένα αισχρό ταβερνείο για φαγητό κατά τη μία το βράδυ. Εκεί απλά έφαγαν κάτι και ήπιαν λίγο νερό. Ούτε σταγόνα αλκοόλ. Ο οδηγός πήγε και τους μάζεψε ό,τι ποτά είχαν μαζί τους – γαμώτο το έχασα το σκηνικό πρέπει να είχε γέλιο. Έπιασα κουβέντα με έναν τυπάκο, τον David, καλή του ώρα, και μου έλεγε πόσο ενθουσιασμένος είναι που θα έρθει στην Αθήνα, πόσο ωραίο είναι το Λίβερπουλ κι αν πάω ποτέ να τον πάρω τηλέφωνο να μου πει ποια είναι τα αξιόλογα μέρη για να πάω, και γενικά ήταν μες την καλή χαρά. Τον παρακάλεσα να πει και στους άλλους προσπαθήσουν λίγο να ηρεμήσουν και να μην πίνουν άλλο γιατί οι δικοί μας είναι μεγάλοι άνθρωποι ή άνθρωποι που δουλεύουν την επόμενη μέρα και θέλουν λίγο να ξεκουραστούν. Όταν επιστρέψαμε στο λεωφορείο μετέφερε όσα του είπα στους άλλους… ε, σε πληροφορώ δεν ξανακούστηκε κιχ στο πούλμαν.

Τα συμπεράσματα δικά σας για το ποιοι είναι απολίτιστοι και χούλιγκαν τελικά.

Όταν φτάσαμε στην Αθήνα στενοχωρήθηκα γιατί είδα κάτι ταρίφες κοράκια να περιμένουν εκεί και ήξερα ότι θα τους χρεώσουν υπέρδιπλα, αλλά δεν πρόλαβα να τους πω να πάνε στην αρχή της ουράς. Σκορπιστήκανε πολύ γρήγορα. Sometimes I love all the countries except Greece… Δυστυχώς!!!

Δε λέω πως ήταν σωστό να πιουν τόσο οι τύποι εφόσον επρόκειτο να ταξιδέψουν, αλλά η δική μας συμπεριφορά ήταν πολύ χειρότερη. Και προφανώς για να μην κάνουν εμετούς με όλες αυτές τις στροφές στους εξαιρετικούς μας δρόμους προφανώς δεν είναι και τόσο μεθυσμένοι έτσι; Άντε να είχαν πιει 2-3 κουτάκια μπύρας ο καθένας. Απλά όταν συναντάμε κάτι αρνητικό συνηθίσουμε να το βάζουμε κάτω από μεγεθυντικό φακό όταν αφορά τους άλλους!

Τους φίλους τους διαλέγουμε…

Γι’ αυτό δεν τους παιδεύουμε…

Καλύτερα να τους μαγειρεύουμε….

Έτσι λοιπόν, αφού για πολύ καιρό παίδεψα τους φίλους μου, είπα χτες να τους μαγειρέψω μπας και τους γλυκάνω και συνεχίσουν να με έχουν φίλη… Ένα γεύμα πού και πού, είναι ο καλύτερος τρόπος να πεις «ευχαριστώ» και «σ’ αγαπάω»… Να λοιπόν τι τους έφτιαξα!!!

Μια σαλάτα (Συνταγή του Jamie Oliver)

Κόβουμε ρόκα (όχι πολύ ψιλοκομμένη – όπως έμαθα πρόσφατα χάνει τις βιταμίνες της).

Βράζουμε λίγα παντζάρια – 6-7 αρκούν. Τα καθαρίζουμε και τα κόβουμε σε κομμάτια. Προσθέτουμε αρκετό ξύδι, 50 περίπου γραμμάρια κρέμα γάλακτος, λίγο αλάτι και πιπέρι. «Στολίζουμε» με αυτά τη ρόκα. Από πάνω βάζουμε λίγες φέτες προσούτο, τριμμένη παρμεζάνα και τριμμένα ραπανάκια. Λίγο ελαιόλαδο και έτοιμη η σαλάτα μας!!!

Το κυρίως γεύμα

15 κανελόνια

250 γραμμάρια κιμά

4 κλαδάκια μαϊντανό

1 κρεμμύδι

6-8 φέτες τυρί για τοστ

1 κουτάκι χυμό ντομάτας

30 γραμμάρια βούτυρο

20 γραμμάρια τριμμένη φρυγανιά

1 αυγό

50 γραμμάρια τριμμένη παρμεζάνα

Αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, μοσχοκάρυδο

Ψιλοκόβουμε το μαϊντανό και το κρεμμύδι και τα σωτάρουμε σε λίγο ελαιόλαδο. Προσθέτουμε τον κιμά, τον σωτάρουμε κι αυτόν για 2-3 λεπτά και προσθέτουμε 1 ½ ποτήρι νερό και τα μπαχαρικά. Το αφήνουμε να βράσει για 15΄. Όταν κρυώσει προσθέτουμε τη φρυγανιά, την παρμεζάνα και το αυγό.

Σε ένα πυρέξ βάζουμε το μισό χυμό ντομάτας. Γεμίζουμε τα κανελόνια και τα βάζουμε στο πυρέξ. Επάνω ρίχνουμε τον υπόλοιπο χυμό και το βούτυρο σε μικρά κομμάτια. Καλύπτουμε τα κανελόνια με φέτες τυρί για τόστ. Σκεπάζουμε το πυρέξ με αλουμινόχαρτο και τα ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 40 λεπτά.

Tip: Συνοδέψτε τα με λευκό κρασί

Και το επιδόρπιο – Φοντύ σοκολάτας (Συνταγή από το βιβλίο του Αλέξ. Παπανδρέου)

Εδώ είναι το αγαπημένο μου κομμάτι!!!

Λιώνουμε 250 γραμμάρια σοκολάτας σε μπεν μαρί και μετά τη βάζουμε στο σκεύος του φοντύ. Προσθέτουμε 100 γραμμάρια κρέμα γάλακτος, 15 γραμμάρια βούτυρο και ένα σφηνάκι μπράντι.

Τρώγεται με φρούτα, προτείνω φράουλες, μπανάνες, μήλα, αχλάδια, πορτοκάλια και μανταρίνια.

Tip: Συνοδέψτε με κόκκινο κρασί

Β., Γ., Μ., Δ. και Χ. (με σειρά παλαιότητας σας αναφέρω ) ευχαριστώ για όλα όσα κάνετε για μένα, ελπίζω πάντα ν’ ανταμώνουμε… και την επόμενη φορά ίσως έχω μάθει και μερικά τραγούδια στην κιθάρα για να σας παίξω (ναι θα το υποστείτε και αυτό!!!) Πέρασα υπέροχα χτες, ελπίζω να περάσατε κι εσείς καλά!

Τρέχουμε τώρα…

Για την C. 

ΟΚ, τώρα πανικοβλήθηκα…δε σε είχα ξαναδεί έτσι…

Το καταλαβαίνω όμως… Προτεραιότητες, δουλειές, σχέσεις, έκτακτα περιστατικά… κι όλα να θες να λειτουργούν τέλεια… Αλλά μικρή μου φιλενάδα κάποιες φορές τα πράγματα θα πηγαίνουν ανάποδα, θα πατάς το διακόπτη να ανέβει το ρολό κι αυτό θα κατεβαίνει… SO WHAT???

Δε μπορείς να κάνεις πάντα το καλύτερο δυνατό… μπορείς να κάνεις το καλύτερο δυνατό σε σχέση με το χρόνο που σου δίνεται… και στην τελική – όσο κι αν ακούγεται ανεύθυνο αυτό – σε όποιον αρέσει…

Το μόνο σίγουρο που ξέρω για σένα, είναι ότι ακόμα κι αν πας εντελώς απροετοίμαστη κάπου, στο πιο δύσκολο σεμινάριο στην περίπτωση μας, εντάξει μπορεί να μην τα καταφέρεις super, αλλά θα τα καταφέρεις πολύ καλύτερα από το 70% των ανθρώπων που θα υπήρχε περίπτωση να το τρέξουν ποτέ… γιατί πολύ απλά μικρούλα μου, ΕΣΥ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ… ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ…

Κι επειδή ό, τι και να σου πω αυτή τη στιγμή πιθανότατα δε θα είναι αρκετό για να σε κάνει να χαμογελάσεις… πιάσε ένα τραγουδάκι…

Από το soundtrack της σειράς “Friends”…

 So, no one told you life was gonna be this way.

Your Job’s a joke, you’re broke, your love life’s D.O.A.
It’s like you’re always stuck in second gear.
And it hasn’t been your day, your week, your month, or even your year.
But -

I’ll be there for you … when the rain starts to fall.
I’ll be there for you … like I’ve been there before.
I’ll be there for you … cause you’re there for me, too.

You’re still in bed at ten and work began at eight.
You’ve burned your breakfast, so far everything is great.
Your mother warned you there’d be days like these.
But she didn’t tell you when the world has brought you down to your knees.
That -

I’ll be there for you … when the rain starts to fall.
I’ll be there for you … like I’ve been there before.
I’ll be there for you … cause you’re there for me, too.

 
The Rembrandts

Εγώ πού να πασάρω;;

Καταρχήν carpediem μου ευχαριστώ πολύ για την πάσα….

 

Έχοντας σοβαρό άγχος για το πού και αν θα πασάρω εγώ τελικά… να πέντε πράγματα για μένα:

1. Όταν κοιμάμαι μόνη μου παίρνω αγκαλιά ένα μαξιλάρι και στριμώχνομαι σε μια γωνία του κρεβατιού. Όταν κοιμάμαι με κάποιον άλλο απλώνομαι σαν χταπόδι και δεν τον αφήνω να κοιμηθεί..
2. Στις διακοπές μου αρέσει να ψάχνω για τις πιο δύσβατες και απόμακρες παραλίες ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως φάω τη μισή μου μέρα για να πάω.
3. Το μυαλό μου λειτουργεί δημιουργικά μόνο τη νύχτα. Ό,τι καλή ιδέα είχα ποτέ, την είχα μετά τα μεσάνυχτα. Την ημέρα απλώς κινούμαι.
4. Οι μακροβιότερες σχέσεις μου ήταν εκείνες που ήταν κρυφές – όχι γιατί ήταν παράνομες – αλλά για κάποιο λόγο δεν έπρεπε να γίνουν ευρέως γνωστές.
5. Έχω πάει σε περίπου 20 συναυλίες του Πασχαλίδη κι έχω δει 30 φορές την ταινία «Shawshank Redemption» (Η τελευταία έξοδος-Ρίτα Χέιγουορθ).

Γνωρίζω ότι είμαι για ΦΑΣΚΕΛΑ κι ότι ΧΡΙΖΩ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ!!!

Δεν πασάρω πουθενά!! Θα βάλω γκολ!!!

Τελευταίες εξελίξεις (αυτή η εβδομάδα)

Πετάω… μη ρωτάς το γιατί! Ξαφνικά όμως τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή και ξαφνικά δε με νοιάζουν οι προθεσμίες, οι γκρίνιες που μπορεί να ακούσω από τους διευθυντές, το αν θα με φτάσουν τα χρήματα για να βγάλω το μήνα. Είμαι διατεθειμένη να περάσω όλο το σαββατοκύριακο με τον παππού επισκέπτη μας στο Σούνιο, στου Ψυρρή και όπου αλλού τραβάει η ψυχή του! Αρκεί που μέσα μου κάτι έλαμψε… έτσι ξαφνικά….

Πάλι δεν πρόλαβες (κάτι που ξεμεινε απο τις 23/01)

Το μεγαλύτερο ελάττωμα μου (ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο που έχω εντοπίσει) είναι η ασυνέπειά μου. Πάντα ξεκινώ κάτι με πολύ ενθουσιασμό και καταλήγω να το αφήνω στην άκρη… κάποτε το θυμάμαι. Όταν αφορά χόμπι και γενικά δικές μου ενασχολήσεις όλα καλά… όταν όμως πρόκειται για δουλειά ή εργασία για το πανεπιστήμιο, εκεί τι κάνεις; Αναλαμβάνω συνέχεια καινούργια πράγματα με ένα μόνιμο άγχος… θα προλάβω; Θα τα καταφέρω; Και υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να με εμπιστεύονται… αυτό πού το πας; Σε κρίσεις μεγάλης αυτοπεποίθησης πιστεύω πως δε μπορεί κάτι θα ξέρουν και το κάνουν. Ίσως ο χρόνος ανταπόκρισης στις υποχρεώσεις μου είναι ικανοποιητικός, αφού ακόμα κι όταν ξεχνάω ή παραμελώ κάποια πράγματα, συνήθως θα τα καταφέρω μέσα στις προθεσμίες, έστω κι αν αυτό σημαίνει πως θα δουλεύω σερί για 3 μέρες χωρίς να κοιμηθώ καθόλου. Όμως αυτό με ικανοποιεί; Έχω την αίσθηση ότι το να είμαι μέσα στις προθεσμίες δεν είναι αρκετό για τα πράγματα που θέλω να κάνω στη ζωή μου.

Και το ξαναλέω. Δεν είμαι ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αποκτώ όλα εκείνα τα συμπτώματα που δυσκολεύουν τη ζωή μου. Πέφτω για ύπνο και η ένταση είναι τόση που νομίζω πως ξαφνικά θα εκτιναχτώ και θα αρχίσω να χτυπάω από τον ένα τοίχο στον άλλο σαν λαστιχένια μπάλα, σαν καρτούν. Ξεκινάω μια δουλειά και το μυαλό μου τρέχει από το ένα πράγμα στο άλλο. Από αυτό που κάνω εκείνη τη στιγμή σε όλα εκείνα που πρέπει ακόμα να κάνω, σε όσα θα ήθελα να κάνω για μένα, σε όσους πεθύμησα και αυτή η απουσία μου, τους απομακρύνει αργά ή γρήγορα… Και υπάρχουν και χειρότερα… αποφασίζω να πάω τελικά για εκείνο τον καφέ, να δω αυτούς που μου έχουν λείψει και έχω μια τρελή ταχυκαρδία γιατί ξέρω πως έχω αφήσει πίσω μου πράγματα μισά και πως αυτό το δίωρο που ξέκλεψα θα το πληρώσω… Αλλά και όταν κοιμάμαι, πετάγομαι μέσα στην νύχτα από το άγχος πως κάτι ξέχασα ή βλέπω στον ύπνο μου τις πιθανές «τιμωρίες» που θα μου επιβληθούν όταν θα χάσω μια προθεσμία…

Σσσσσσστ!!!!

Λοιπόν το νέο είναι σχετικά μυστικό και δεν πρέπει να το λέω σε όλο τον κόσμο ακόμα, (το έχω πει μόνο στο μισό) αλλά θα σκάσω πια.

ΘΑ ΓΙΝΩ ΘΕΙΑ!! Για πέμπτη φορά!!

Το μάθαμε το Σάββατο! Να πάνε όλα καλά!

Ουφ! Το είπα!